Uzasadnienie
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., skazał N. K. za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził na rzecz pokrzywdzonego kwotę 968 zł tytułem naprawienia szkody.
W apelacji od tego wyroku oskarżony N. K. podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując wadliwą ocenę dowodów z wyjaśnień współoskarżonych i zeznań pokrzywdzonego, i wniósł o uniewinnienie.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego:
- 1. art. 433 § 1 i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na pominięciu rozważenia w wyroku odwoławczym wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oskarżonego braku dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego poszczególnych zarzutów i wniosków nie uznał za zasadne;
- 2. art. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień współoskarżonego J. Ł., zeznań pokrzywdzonego i zapisów monitoringu;
- 3. art. 440 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy wyroku, w sytuacji gdy biorąc pod uwagę wadliwość orzeczenia pierwszej instancji utrzymanie go w mocy było rażąco niesprawiedliwe.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i ewentualnie poprzedzającego go wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył:
Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji oskarżonego zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń sąd odwoławczy ustosunkował się. Apelacja osobista oskarżonego N. K. sprowadzała się do przeciwstawienia ustaleniom i ocenom sądu pierwszej instancji własnej wersji przebiegu zdarzenia w ramach przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał pełnej oceny wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych, zeznań pokrzywdzonego W. K. oraz zapisu z monitoringu sklepu, obszernie i wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko, co w pełni zaakceptował w ramach kontroli odwoławczej Sąd Okręgowy. W sytuacji, gdy znaczącą część uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego stanowiły rozważania dotyczące prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, których kwestionowanie stanowiło podstawę zarzutów apelacji oskarżonego, stwierdzić należy że sąd odwoławczy rzetelnie rozpoznał środek 3 odwoławczy, a tym samym nie naruszył przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
W sytuacji gdy sąd odwoławczy nie przeprowadzał we własnym zakresie postępowania dowodowego, zarzut obrazy art. 7 k.p.k. jest chybiony.
Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu nie podzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z brakiem ustosunkowania się do zarzutów, ani tym bardziej podnosić na tej podstawie zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k. Podnoszenie tych kwestii w kasacji sprowadza się w istocie rzeczy do żądania ponownego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu pierwszej instancji, co w realiach sprawy jest zabiegiem niedopuszczalnym w ramach postępowania kasacyjnego.
Z powyższych względów należało oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną.