Uzasadnienie
W świetle art. 523 § 2 k.p.k. kasacja oparta na tzw. innym rażącym naruszeniu prawa na korzyść oskarżonego może być wniesiona przez strony tylko w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwa skarbowe na karę pozbawienia wolności i to bezwzględnie wykonywaną. Nie służy tym samym przy skazaniu na karę inną niż pozbawienie wolności, np. na samoistną grzywnę.
Skoro w konkretnej sprawie M. D. skazany został prawomocnie na samoistną karę grzywny w ilości 30 stawek dziennych, każda w wysokości 40 zł, to kasację jego obrońcy, w której nie podniesiono uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., należało uznać za niedopuszczalną i pozostawić ją bez rozpoznania (art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.).
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.