Uzasadnienie
Kasacja obrońcy skazanego M. W. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Przede wszystkim trzeba odnotować, że wniesiona skarga kasacyjna znalazła się na granicy dopuszczalności. Zarówno z tej racji, że skarżący nie wskazał, jakiego konkretnie naruszenia prawa dopuścił się sąd odwoławczy, jak i też z tego względu, że teza o wadliwej ocenie pomówień B. L., sformułowana 2 zresztą nader ogólnikowo i zdawkowo, stanowiła próbę przeforsowania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Warto w tym miejscu odnotować, ze wyjaśnienia B. L., na których rzeczywiście w głównej mierze oparte zostało skazanie M. W., poddane zostały przez sądy obu instancji wszechstronnej i wyczerpującej analizie.
Sąd Apelacyjny, rozpoznając apelację obrońcy i oskarżyciela publicznego, rozważył wszystkie twierdzenia zamieszczone w tych środkach odwoławczych, w tym i te które miały podważyć dokonaną przez sąd a quo ocenę relacji B. L. Wywody sądu odwoławczego w tym zakresie wypadało uznać za wyjątkowo wnikliwe i w całej rozciągłości przekonujące (s. 72-80 uzasadnienia).
Dlatego Sąd Najwyższy, podzielając punkt widzenia przedstawiony w prokuratorskiej odpowiedzi na kasację, oddalił skargę obrońcy w z urzędu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Odbywanie przez skazanego długoterminowej kary pozbawienia wolności legło u podstaw decyzji o zwolnieniu go od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).
Wysokość wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji ustalono na podstawie § 14 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).