Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 7

Postanowienie Sądu Najwyższegoz 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II KK 257/12

Metryka

Wydany
24 kwietnia 2013 r.
Sąd
Sąd Najwyższy
Skład
SSN Kazimierz Klugiewicz sprawozdawca
SSN Jerzy Grubba
SSN Eugeniusz Wildowicz
Anna Janczak protokolant
Uczestnicy
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,
Sprawa
w sprawie W. S. skazanego z art. 178a § 2 k.k.
Rozpoznanie
w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść skazanego
Od orzeczenia
od postanowienia Sądu Apelacyjnego […] z dnia 16 sierpnia 2012r., zmieniającego postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 lipca 2012 r., w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kar pozbawienia wolności

Sentencja

postanowił:

  1. uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej ustanowienia wobec skazanego okresu próby (pkt II postanowienia) i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Zaskarżonym kasacją Prokuratora Generalnego postanowieniem Sąd Apelacyjny warunkowo przedterminowo zwolnił skazanego W. S. z odbycia reszty kar pozbawienia wolności, których koniec przypadał na dzień 7 stycznia 2013 r. (pkt I postanowienia). Jednocześnie, na podstawie art. 80 § 1 k.k., Sąd Apelacyjny ustanowił warunkowo zwolnionemu okres próby do dnia 7 stycznia 2014 r. (pkt II postanowienia), a na podstawie art. 159 k.k.w. i art. 72 § 1 pkt 4 k.k. oddał go w okresie próby pod dozór kuratora i nałożył na niego obowiązek wykonywania pracy zarobkowej (pkt III postanowienia).

Prokurator Generalny zaskarżył powyższe postanowienie w części dotyczącej ustanowienia w punkcie II warunkowo zwolnionemu okresy próby, na niekorzyść skazanego i powołując się na zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 80 § 1 k.k., poprzez ustanowienie warunkowo zwolnionemu okresu próby do dnia 7 stycznia 2014 r., a więc poniżej minimalnego ustawowego okresu próby, wynoszącego 2 lata, w sytuacji gdy koniec tego okresu, biegnącego od daty wydania postanowienia przez Sąd Apelacyjny przypada dopiero na dzień 16 sierpnia 2014 r., wniósł w konkluzji o uchylenie tegoż postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia w zaskarżonej części postanowienia Sądu Apelacyjnego oraz przekazania sprawy w tym zakresie temuż Sądowi do ponownego rozpoznania, zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 80 § 1 k.k. stanowi bowiem wprost, że w razie warunkowego zwolnienia czas pozostały do odbycia kary stanowi okres próby, który jednak nie może być krótszy niż 2 lata ani dłuższy niż 5 lat. Okres dwuletni jest więc okresem minimalnym w tym sensie, że nawet gdy koniec kary przypada wcześniej – jak w realiach przedmiotowej sprawy – to zakończenie okresu próby nie może nastąpić wcześniej niż dwa lata od warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pobawienia wolności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2009 r., II KK 95/09, LEX nr 519665). Innymi słowy, jeżeli czas pozostały do odbycia kary jest krótszy niż dwa lata, to okres próby wynosi 2 lata, natomiast jeżeli czas ten jest dłuższy niż 5 lat – okres próby wynosi 5 lat (oczywiście pomijając w tym miejscu sytuacje o jakich mowa w art. 80 § 2 i 3 k.k. oraz w art. 163 § 2 k.k.w.).

Ustanawiając więc wobec skazanego W. S. okres próby do dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w sposób rażący naruszył normę zawartą w art. 80 § 1 k.k., a uchybienie to miało niewątpliwie istotny wpływ na treść jego orzeczenia.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.