Uzasadnienie
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, a wręcz na granicy dopuszczalności.
Skarżący wskazał w swej skardze jako naruszony art. 389 § 1 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że Sąd Odwoławczy, w niniejszej sprawie, nie mógł tego przepisu naruszyć albowiem go nie stosował.
Sam skarżący jednoznacznie podaje, że w jego ocenie wskazany przepis został naruszony przez Sąd Rejonowy. Nie budzi wątpliwości też, że zarzut naruszenia tego przepisu nie został podniesiony w apelacji, brak też wskazania w kasacji jako naruszonego art. 440 k.p.k.
Wywodząc niniejszą kasację obrona całkowicie zignorowała zatem dyspozycję art. 519 k.p.k., który pozwala (podmiotom innym niż wskazane w art. 521 § 1 k.p.k.) na wywodzenie kasacji jedynie od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie.
W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionego zarzutu.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Bez względu na ocenę jakości pracy wykonanej przez obrońcę wyznaczonego w niniejszej sprawie z urzędu, na Sądzie Najwyższym ciążył obowiązek zasądzenia na jego rzecz wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.