Uzasadnienie
Wyrokiem nakazowym z dnia 24 stycznia 2013 r., Sąd Rejonowy w W. uznał obwinioną A. B. za winną popełnienia wykroczenia art. 121 § 1 k.w. i wymierzył jej karę grzywny w wysokości 550 zł, a na podstawie art. 28 § 2 k.w. w zw. z art. 121 § 3 k.w. nałożył na obwinioną środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz ZTM równowartości wyłudzonego mienia, to jest kwoty 599,52 zł.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 lutego 2013 r.
Od powyższego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 28 § 2 k.w., polegające na orzeczeniu środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, pomimo braku przepisu szczególnego, który dopuszczałby możliwość orzeczenia tego środka karnego za czyn stypizowany w przepisie art. 121 § 1 k.w.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Art. 28 § 2 k.w. stanowi wyraźnie, że środki karne przewidziane w Kodeksie wykroczeń można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
A. B. została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w.
W odniesieniu do tego wykroczenia żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości orzeczenia środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Jedynie w przypadku realizacji znamion wykroczenia z art. 121 § 2 k.w.
istnieje możliwość orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego mienia.
Wobec tego należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy orzekł wobec A. B. środek karny, pomimo braku ku temu podstawy prawnej, czym rażąco naruszył przepis art. 28 § 2 k.w.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.