Uzasadnienie
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z 28 czerwca 2012 r., którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w K. z 19 marca 2012 r. skazujący M. W. za przestępstwo określone w art. 218 § 1 k.k. na samoistną grzywnę i uniewinniono oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, wniósł Prokurator Okręgowy. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia „naruszenie przepisu art. 218 § 1 k.k. przez jego niezastosowanie i uniewinnienie oskarżonego z braku ku temu przesłanek oraz w konsekwencji zaniechanie wbrew treści art. 433 k.p.k. rozpoznania środka odwoławczego”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Stanowisko skarżącego oskarżyciela publicznego zyskało wsparcie obecnego na rozprawie kasacyjnej prokuratora Prokuratury Generalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna – i to w stopniu oczywistym.
Przychylając się do zgłoszonego na rozprawie apelacyjnej przez prokuratora żądania (k. 251) oraz błędnie przyjmując, że zachowanie opisane w art. 218 § 1 k.k. z dniem 31 maja 2012 r. uległ w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada 2010 r. (P/29/09) depenalizacji, podczas gdy w tej samej dacie wszedł w życie przepis art. 218 § 1a k.k. o identycznej treści (dodany przez ustawę z 10 maja 2012 r. – Dz. U. 2012 r., poz. 611), sąd odwoławczy dopuścił się rażącej i mającej istotny wpływ na treść orzeczenia obrazy wskazanego w kasacji prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku (art. 537 § 2 k.p.k.).