Uzasadnienie
Kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty.
Pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., przez zaakceptowanie w kontroli instancyjnej zakresu, w jakim uznano za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego M. P., przy jednoczesny przyjęciu wiarygodności innych dowodów, sprzecznych z wyjaśnieniami.
Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., przez zaniechanie odniesienia się do części zarzutów podniesionych w apelacji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że pierwszy z zarzutów, dotyczący oceny dowodów, w istocie odnosi się do poczynań Sądu I instancji, gdyż Sąd odwoławczy własnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie czynił. Tymczasem przedmiotem zarzutu kasacyjnego może zasadniczo być uchybienie, jakiego dopuścił się sąd odwoławczy. Zarzut ten w istocie zmierza nieudolnie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych w I instancji, a poddanych następnie kontroli odwoławczej. Tego rodzaju zarzut, jako niedopuszczany w kontroli kasacyjnej, nie mógł doprowadzić do uwzględnienia kasacji.
Drugi z zarzutów nie został niestety sprecyzowany w petitum kasacji, ale szczegółowe intencje skarżącego w tym zakresie mogą być ustalone na podstawie jej uzasadnienia (pkt III uzasadnienia kasacji). I tak, za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie zawarte w pkt III. 1 uzasadnienia kasacji, że sąd odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu bezkrytycznej oceny zeznań świadka M.K. Sąd odwoławczy odnosi się do dokonanej w tym zakresie przez Sąd I instancji oceny na
- s. 7 uzasadnienia wyroku.
Co do twierdzeń zawartych w pkt III.2-III.4 uzasadnienia kasacji, trzeba zauważyć, że podniesione tam kwestie mają charakter okoliczności drugorzędnych w kontekście całokształtu materiału dowodowego ocenianego przez sąd odwoławczy. Zarzuty sformułowane w petitum apelacji odnosiły się do całokształtu okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i Sąd odwoławczy w zrozumiały sposób skupił się na okolicznościach dla ustaleń faktycznych zasadniczych, tj. wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i oskarżycielki posiłkowej oraz jej córki, a ponadto na dopuszczonych opiniach biegłych, częściowo także na zeznaniach innych świadków. Rozważania w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń i w ocenie Sądu Najwyższego świadczą o przeprowadzeniu kontroli instancyjnej w sposób należyty, wnikliwy i rzeczowy.
W istocie, sąd odwoławczy nie odniósł się do kwestii oceny zeznań M. Z. i M. Z., a także pominął problem przenoszenia postawy pokrzywdzonej z czasu toczącego się procesu na czas zarzuconego czynu. Choć stanowi to niewątpliwie o niedoskonałości uzasadnienia wyroku, w ocenie Sądu Najwyższego milczenie Sądu odwoławczego co do zaledwie paru twierdzeń zawartych w uzasadnieniu apelacji, które to twierdzenia, po pierwsze, stanowią marginalną część zarzutów i twierdzeń 3 podniesionych w obszernej i treściwej apelacji, po drugie, mają co najwyżej drugorzędne znaczenie dla dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, nie może być traktowane jako rażące uchybienie mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, a tylko takie uchybienia procesowe mogą w świetle art. 523 § 1 k.p.k. prowadzić do uwzględnienia kasacji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.