Uzasadnienie
A. K. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 31 marca 2014 r., został uznany winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to została mu wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł każda. Wyrokiem tym, na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonych E. i A. K. solidarnie na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. K. kwotę 75 000 zł tytułem naprawienia szkody oraz rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów postępowania.
Od tego orzeczenia wywiedziono apelację, którą wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 12 sierpnia 2014 r., oddalono jako oczywiście bezzasadną, utrzymując zaskarżony wyrok Sądu I instancji w mocy.
Kasację w imieniu A. K. od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł jego obrońca zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – E. P. w sytuacji, gdy wbrew stanowisku zarówno Sądu Rejonowego, jak i Sądu Okręgowego w Ł., na którą miał zeznawać świadek ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; okoliczność, będąca przedmiotem dowodu nie została udowodniona zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy; dowód był możliwy do przeprowadzenia.
Nadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak pełnego i prawidłowego odniesienia się do postawionego w apelacji zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka E. P., a to poprzez nieprzywołanie całości okoliczności, na które miał zeznawać świadek oraz mylne przyjęcie, że tezy dowodowej w zakresie zeznań wnioskowanego dowodu.
Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Prokurator w odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy, zważył, co następuje
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie niniejszych rozważań rozprawić należy się z zarzutem rzekomego naruszenia przez Sąd II instancji art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Po analizie akt sprawy, w tym przede wszystkim uzasadnienia Sądu Okręgowego, dojść należy do wniosku, iż po pierwsze żaden z zarzutów apelacyjnych nie został przez ten Sąd pominięty, po drugie każdy z nich doczekał się wnikliwej i rzeczowej analizy ze wskazaniem podstaw i przyczyn odrzucenia.
Wbrew temu, co zarzuca obrońca, tak też było z zarzutem apelacyjnym dotyczącym nieuwzględnienia wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze 3 świadka E. P. Na str. 15 i 16 uzasadnienia Sąd II instancji w sposób szczegółowy omówił powody, dla których wniosek o przesłuchanie tego świadka nie został uwzględniony. Po lekturze akt sprawy i zgromadzonych w nich dowodów, trudno odmówić słuszności takiej decyzji, skoro okoliczności, na które miałby złożyć zeznania tenże świadek są oczywiste i dobrze znane w sprawie.
Tak jak słusznie podkreślono, wizyta pokrzywdzonego w miejscowości K. i fakt rozmowy z E. P., nie były ukrywane przez P. K. Prawidłowo także ustalono okoliczności i czas, w którym pokrzywdzony dowiedział się o tym, że jego ojciec nie jest właścicielem ziemi.
Odpowiadając obrońcy, odwołać należy się do tego fragmentu uzasadnienia Sądu Rejonowego (str. 13 -16), w którym wskazano, wiążąc z konkretnymi ustalonymi faktami tejże sprawy przesłanki, od których zależny jest byt przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Prawidłowo bowiem wykazano i omówiono, z jakich przyczyn zachowanie skazanego, należało potraktować jako wypełniające znamiona oszustwa. Na tę ocenę nie rzutują obecnie podnoszone przez obrońcę argumenty związane tak ze świadomością jak i osobą pokrzywdzonego. Sąd odwoławczy w sposób prawidłowy rozprawił się motywami apelującego, przedstawiając rzeczowy wywód co do braku jakiekolwiek znaczenia tych okoliczności na wartość dowodową zeznań pokrzywdzonego. Dowodzenie Sądu w omawianym zakresie jest wystarczające i ze wszech miar prawidłowe.
Jeśli zaś idzie o zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku dowodowego z przesłuchania E. P., to wskazać trzeba, iż Sąd II instancji nie mógł dopuścić się tego uchybienia skoro nie rozpoznawał rzeczowego wniosku. W związku z tym, że tej treści zarzut sformułowano w apelacji, w gestii Sądu Okręgowego była jedynie kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia w omawianym przedmiocie - de facto - przez Sąd Rejonowy. Sąd odwoławczy uznał, iż zarzut obrońcy dotyczący obrazy prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie tego wniosku dowodowego przez Sąd meriti jest nietrafny. Na str. 16 uzasadnienia przedstawiono rzeczową argumentację dotyczącą tego aspektu sprawy bez konieczności przytaczania jej w tym miejscu.
Z całą mocą stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego, pozornie jedynie przywołane jako uzasadniające podstawy kasacyjne okazały się w rzeczywistości 4 fortelem nieuprawnionej polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi. Tymczasem postępowanie kasacyjne – o czym najwyraźniej zapomina skarżący - nie służy przeprowadzeniu ponownej kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Ta rola została bowiem zastrzeżona dla Sądów odwoławczych, w tym dla Sądu Okręgowego, który - wbrew temu co zarzuca skarżący - wywiązał się ze swej funkcji w sposób właściwy. Rzetelnie rozpoznał i omówił wszystkie zarzuty apelacyjne przedstawiając na kartach pisemnych motywów wyroku wystarczającą i przekonywającą argumentację. Z tego uzasadnienia w sposób zrozumiały wynika czym kierował się i z jakich powodów Sąd II instancji odmówił słuszności zarzutom apelacyjnym.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.