Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący II Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowa- nia, wobec faktu, iż skazany wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez sporządzenie i podpisanie tego wniosku przez adwokata, w zakreślonym terminie braku tego nie uzupełnił. W zażaleniu skazany podniósł, że nie stać go na obrońcę z wyboru, albowiem z kwoty 1500 zł zostało mu potrącone 800 zł na założenie protez zębowych, na które w za- kładzie karnym musiałby długo czekać, a następnie część pobrał na tzw. „wypiski”, tak że obecnie ma tylko 147 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć należy, że w cza- sie składania przez skazanego wniosku o wznowienie postępowania miał on do swojej dyspozycji ok. 1500 zł, a więc kwotę, która umożliwiała mu ustanowienie obrońcy z wyboru dla złożenia wniosku o wznowienie postę- powania. To, że w toku trwającej procedury co do tego wniosku zadyspo- nował on znaczną częścią tych środków i to na te cele, które ponoszenia wydatków nie wymagały (protezy zębowe), nie może stanowić argumentu dla uwzględnienia zażalenia, czego konsekwencją musiałoby być wyzna- czenie obrońcy z urzędu dla ewentualnego rozważenia istnienia podstaw do wznowienia postępowania. Prawo do korzystania z obrony z urzędu na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. nie może być traktowane jako obligatoryjne 3 uprawnienie oskarżonego czy skazanego, przynależne mu np. z racji po- zbawienia wolności, czy też wręcz konsekwencji samego skazania, ale po- winno przysługiwać tylko tym oskarżonym lub skazanym, którzy rzeczywi- ście wykażą, że nie są w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
W sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie, to fakt, iż skazany wybrał – już po tym, jak złożył własnoręcznie sporzą- dzony wniosek o wznowienie postępowania – inny cel, i to nie mający cha- rakteru koniecznego, wydatkowania posiadanych przez siebie środków, których suma umożliwiałaby mu uzyskanie pomocy obrońcy z wyboru, nie może stanowić podstawy do wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nawet jeśli w dacie wezwania go do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata, nie ma już wystarczających środków finansowych. Oczekiwanie w takiej sytua- cji na ustanowienie obrońcy z urzędu na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. jest zatem zupełnie nieuprawnione i świadczy o niezrozumieniu charakteru te- go uprawnienia a przyznanie obrońcy nastąpiłoby wbrew dyspozycji tego przepisu.
Z tych powodów należało orzec, jak w postanowieniu.