Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2012 r. (sygn. akt II KO 30/12), adwokat Ł. B. został wyznaczony obrońcą z urzędu skazanego J. C. „w celu zbadania akt sprawy Sądu Okręgowego, sygn. akt V K /…/ i ewentualnego sporządzenia wniosku o 2 wznowienie postępowania lub poinformowania Sądu Najwyższego, że nie stwierdzono podstaw do złożenia takiego wniosku”.
Wymieniony wyżej adwokat w piśmie z dnia 18 września 2012 r. poinformował Sąd Najwyższy, że nie stwierdził podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania i jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu „w podwójnej wysokości norm przepisanych powiększonych o koszty przejazdu na trasie W. – Zakład Karny P. – W. w wysokości 650,67 zł”, albowiem nie zostały one uiszczone w całości.
Zgodnie z § 14 ust. 4 pkt 2; § 2 ust. 3 oraz § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, za sporządzenie opinii o braku podstaw wniosku o wznowienie postępowania, adwokatowi zasądza się opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawki minimalnej, która w tym przypadku wynosi 360 zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług oraz koszty obejmujące „niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata”.
Już chociażby z powyższego wynika w sposób oczywisty, że nie sposób zasądzić na rzecz obrońcy kosztów „w podwójnej wysokości norm przepisanych”, skoro możliwe jest ich zasądzenie tylko w wysokości nie wyższej aniżeli 150% stawki minimalnej. Określając wysokość stawek minimalnych za czynności adwokackie Minister Sprawiedliwości miał na uwadze rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata (art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. jedn. Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.).
Jednakże w sytuacjach, gdy nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków obrońcy wynikających nie tylko z przepisów Kodeksu postępowania karnego, ale również zgodnych z zasadami etyki adwokata, jest ponadprzeciętny, zachodzi możliwość, w oparciu o § 19 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia, zasądzenia obrońcy wynagrodzenia w wyższej wysokości niż stawka minimalna, jednakże nie wyższej niż 150% tej stawki.
Jeżeli natomiast chodzi o wniosek w zakresie kosztów przejazdu samochodem (745 km x 0.8358 = 622,67 zł oraz 28 zł z tytułu opłaty za przejazd autostradą), to należy mieć na uwadze, że w tym zakresie muszą to być koszty niezbędne i udokumentowane.
Okoliczności przedstawione przez adwokata w jego piśmie wskazują, że zasadnym jest zasądzenie na jego rzecz opłaty w wysokości 150% stawki minimalnej oraz kosztów dojazdu do skazanego przebywającego w Zakładzie Karnym w P. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.