Uzasadnienie
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem M. G. w żaden sposób nie wykazała wadliwości zaskarżonego zarządzenia. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym w niniejszej sprawie może być jedynie kwestia prawidłowości wydania zaskarżonego zarządzenia w świetle przepisów procedury karnej, a nie zagadnienia merytoryczne, związane ze sprawą, 2 w której ukaranej przypisano popełnienie wykroczenia i wymierzono za nie karę grzywny.
Tymczasem argumentacja zaprezentowana w zażaleniu sprowadza się w większości do powtórzenia stanowiska wyrażonego we wniosku o wznowienie, gdzie – jak to trafnie zauważył Przewodniczący II Wydziału Karnego Wydziału Sądu Apelacyjnego– nie wskazano na jakiekolwiek z przesłanek wznowienia postępowania. Z tego też względu zaskarżona decyzja była uprawniona i trafna (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2011 r., II AKz 472/11, KZS 2011/12/39, 1125059).
Trzeba jednak zauważyć, że w podstawie prawnej zarządzenia należało wskazać nie na przepis art. 429 § 1 k.p.k., ale na art. 530 § 2 in fine k.p.k., który - stosowany odpowiednio w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania (w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.) - przyznaje prezesowi sądu (przewodniczącemu wydziału, upoważnionemu sędziemu) kompetencję do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy wniosek taki został oparty na innych powodach, niż te wskazane w art. 540, art. 540a i art. 540b k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2009 r., III KZ 22/09, OSNKW 2009/7/59, Prok.i Pr.-wkł. 2009/11-12/21, Biul.SN 2009/6/18, LEX nr 503640).
Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono jak w postanowieniu.