Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2013 r., Kierownik Sekcji Zażaleniowo- Wnioskowej Wydziału II Karnego w Sądzie Apelacyjnym odmówił przyjęcia wniosku S. L. z dnia 23 grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie III K …/07, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. Zarządzenie uzasadniono tym, że postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 28 marca 2013 r. wnioskodawcy odmówiono wyznaczenia obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie. Następnie, po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku (zarządzeniem z 29 marca 2013 braki te nie zostały usunięte w terminie 7 dni, co uzasadnia odmowę przyjęcia wniosku.
Na zarządzenie powyższe wnioskodawca wniósł zażalenie, w którym podniósł szereg zarzutów i argumentów odnoszących się do toku postępowania w sprawie o sygn. III K …/07. Niemniej w zażaleniu nie zawarto żadnych zarzutów dotyczących zasadności zaskarżonego zażaleniem zarządzenia, a jedynie okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej i osobistej wnioskodawcy (rzutujące 2 ewentualnie na ocenę zasadności postanowienia Sądu Apelacyjnego z 28 marca 2013 r.).
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z niekwestionowanym sposobem interpretacji przepisu art. 545 § 2 k.p.k. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1153) ustanawia on tzw. przymus adwokacko-radcowski, tj. obowiązek sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot fachowy (prokuratora, adwokata lub radcę prawnego). Wniosek S. L. z 23 grudnia 2012 r. niewątpliwie tego wymogu nie spełniał, zawierał jednakże wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Wobec zapadłej 28 marca 2013 r. odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu, a następnie bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków formalnych wyznaczonego zarządzeniem z 29 marca 2013 r., zasadne stało się wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku.
Wobec nieusunięcia braku formalnego przymusu adwokackiego przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie, wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku jawi się jako w pełni uzasadnione (art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k.).
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.