Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt … 39/14, odmówiono przyjęcia wniosku R. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł., sygn. akt … 1394/12. Przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia, zarządzeniem z dnia 20 lutego 2014 r. wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego wniosku przez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata, zgodnie z wymogiem określonym w art. 545 § 2 k.p.k. W zarządzeniu tym zakreślono skazanemu 7- dniowy termin do usunięcia braku pod rygorem uznania wniosku za bezskuteczny.
R. K. nie uzupełnił braku w zakreślonym terminie, wobec czego odmówiono przyjęcia wniosku.
W zażaleniu na to zarządzenie skazany wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne i nie mogło zostać uwzględnione. Wniosek o wznowienie postępowania powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata.
W orzecznictwie i piśmiennictwie obowiązek wynikający z art. 545 § 2 k.p.k.
określany jest powszechnie jako przymus adwokacki. Interpretacja słowa „powinien” jest jednolita i uznaje się to słowo za równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu zawartego w omawianym przepisie.
R. K. mógł zatem po otrzymaniu wezwania do usunięcia braku sam ustanowić adwokata w celu sporządzenia i podpisania takiego wniosku. Fakt, że nie uczynił tego, nie uzupełniając braku powoduje, że zaskarżone zarządzenie jest zasadne i jako takie utrzymane zostało w mocy. Wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu ewentualnego złożenia wniosku o wznowienie postępowania zawarty został dopiero w zażaleniu i będzie rozpoznany. Na marginesie tylko można dodać, że w razie ewentualnego nieuwzględnienia tego wniosku skazany będzie mógł ustanowić obrońcę z wyboru w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.
W tym stanie rzeczy należało orzec o utrzymaniu zaskarżonego zarządzenia w mocy.