Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono oskarżycielce posiłkowej przyjęcia jej osobistej kasacji z uwagi na to, że nie została ona właściwie opłacona oraz sporządzona i podpisana przez adwokata albo radcę prawnego. Zażalenie na to zarządzenie wniosła oskarżycielka posiłkowa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie oskarżycielki posiłkowej należało uznać za bezzasadne.
Kwestionując zaskarżoną decyzję procesową, skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności tyczących postępowania okołokasacyjnego. Formułuje ona natomiast 2 szereg zarzutów, które mogłyby być podstawą kasacji. Rozpoznając zażalenie na odmowę przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy władny jest badać jedynie prawidłowość postępowania związanego z wniesieniem tejże skargi, a więc jej wymogami formalnymi. Poza granicami rozpoznania pozostają więc zarzuty dotyczące uchybień w prawomocnie zakończonej sprawie, które mogą być rozpoznane jedynie w przypadku przyjęcia kasacji, a więc na późniejszym etapie całej sprawy.
Kasacja- jako nadzwyczajny środek zaskarżenia- objęty jest przymusem adwokacko-radcowskim, co oznacza, że musi być sporządzona przez podmiot profesjonalny (art. 526 § 2 k.p.k.). Przymus adwokacko-radcowski ma charakter nieusuwalny, wobec czego żaden organ procesowy nie jest władny zwolnić stronę od jego zrealizowania. Przepis art. 527 § 1 k.p.k. przewiduje też obowiązek uiszczenia opłaty od kasacji, ale aktualizuje się on dopiero z chwilą złożenia kasacji sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego. Postąpieniem przedwczesnym było zatem żądanie w konkretnej sprawie uiszczenia opłaty w sytuacji, gdy kasacja nie została jeszcze sporządzona i podpisana przez podmiot fachowy. Niemniej, skoro oskarżycielka posiłkowa nie usunęła w zakreślonym terminie braku formalnego polegającego na niesporządzeniu i niepodpisaniu kasacji przez adwokata lub radcę prawnego, słusznie odmówiono przyjęcia kasacji opracowanej osobiście przez stronę.
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.