Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku D. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2012 r., stwierdzając, że skazany nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na istnienie przeszkody uniemożliwiającej wystąpienie z takim wnioskiem w ustawowym terminie.
W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie skazany podniósł, że już w dniu 12 kwietnia 2012 r., po wydaniu wyroku przez sąd odwoławczy, złożył wniosek o wyznaczenie nowego obrońcy z urzędu w celu „założenia rozprawy kasacyjnej”, na który do chwili obecnej nie otrzymał odpowiedzi. Ponieważ bez pomocy obrońcy nie był w stanie „wnieść swojej sprawy do Sądu Najwyższego” czekał na odpowiedź, aż upłynęły terminy „do wniesienia rozprawy kasacyjnej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne
Przypomnieć należy, że możliwość przywrócenia skazanemu terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku zaistniałaby wówczas, gdyby wykazał on, iż uchybił powyższemu terminowi z przyczyn od niego niezależnych i w terminie 7 dni od ustania przeszkody złożył wnioski o przywrócenie terminu oraz o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
W realiach niniejszej sprawy za taką przyczynę nie można uznać nie rozpoznania przez Sąd Apelacyjny wniosku skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu, w istocie zaś braku wiedzy skazanego co do sposobu i terminu złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Zauważyć bowiem należy, że otrzymał on stosowne pouczenie od Sądu Apelacyjnego. Zawierało ono szczegółowe informacje co skazany powinien uczynić w celu wywiedzenia skargi kasacyjnej, w tym że uzasadnienie na piśmie ogłoszonego w jego obecności wyroku zostanie sporządzone tylko w wypadku złożenia wniosku w terminie 7 dni (k. 469). Taki wniosek nie jest objęty tzw. przymusem adwokackim. Treść tych pouczeń była dlań niewątpliwie zrozumiała, skoro na niedostatek wiedzy w tym przedmiocie nie skarżył się on we wniosku o przywrócenie terminu (k. 531).
Dlatego stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że nie zaistniały przesłanki pozwalające na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu zawitego, określone w art. 126 § 1 k.p.k., należało uznać za prawidłowe.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.