Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 31 maja 2010 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 17 grudnia 2009 r., uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną. P. P. i jego obrońca z urzędu uczestniczyli w rozprawie apelacyjnej (k. 256). Obrońca oskarżonego złożył wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, wymagane odpisy doręczono mu w dniu 27 lipca 2010 r., w terminie ustawowym 30 dni kasacja nie została wniesiona. W toku postępowania wykonawczego skazany ubiegał się o dwukrotnie o odroczenie wykonania kary, uzyskując je kolejno – do dnia 11 września 2011 r. (k. 349) i do dnia 11 lutego 2012 r.(k.379). Wniosek skazanego o warunkowe zawieszenie wykonania kary nie został uwzględniony (postanowienie z dnia 28 czerwca 2012 r.
- – k. 416). W dniu 28 sierpnia 2014 r. skazany złożył pismo zatytułowane „kasacja”.
Zarządzeniem z dnia 26 września 2014 r. odmówiono przyjęcia kasacji jako wniesionej po terminie. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skazany domaga się nadania biegu kasacji i podnosi, że obrońca nie powiadomił go o tym, iż nie będzie składał kasacji, uniemożliwiając mu tym samym wystąpienie o ustanowienie innego obrońcy. Nadto wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Brak podstaw do kwestionowanie trafności zaskarżonego zarządzenia. Wszystkie zawarte w zażaleniu twierdzenia skazanego, w konfrontacji z aktywnością procesową skazanego po wydaniu wyroku przez Sąd odwoławczy, są twierdzeniami nieprawdziwymi. Skuteczne ubieganie się o odroczenie wykonania kary, wystąpienie z wnioskiem o zawieszenie wykonania kary, świadczą jednoznacznie, że skazany pogodził się z wyrokiem, nie miał intencji skarżenia prawomocnego wyroku kasacją. W tym stanie rzeczy, podzielając pełną i przekonującą argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, orzeczono jak na wstępie.