Uzasadnienie
Powód wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego Wydziału Pracy, z dnia 19 czerwca 2009 r. Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów postępowania – art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 468 § 2 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego związanego z przesłanką odrzucenia ponownie wytoczonego powództwa.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne 2 lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. W razie wystąpienia okoliczności z art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy może skargę kasacyjną odrzucić.
Zgodnie z art. 3982 § 1 skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Pełnomocnik powoda określił w skardze wartość przedmiotu sporu na 16 209, 00 zł. Należy jednak pamiętać, że wartość przedmiotu sporu powinna być ustalona w oparciu o przepis art. 231 k.p.c.
Mając na uwadze, że sporna umowa miała charakter terminowy należy uznać, iż wartość przedmiotu sporu stanowiła suma wynagrodzenia za sporny okres. W okresie tym wypłacono wynagrodzenie w wysokości 2316, 52 zł. Tak więc wartość przedmiotu sporu wynosiła, po zaokrągleniu 2316 zł. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2001 r., I PZ 91/01). Wartość przedmiotu zaskarżenia nie może zaś przekraczać wartości przedmiotu sporu (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia, II UZ 11/02). Jak z tego wynika wartość przedmiotu zaskarżenia przesądzała jednoznacznie o niedopuszczalności skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.