Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r., Sąd Okręgowy odrzucił apelację powoda M. D. przeciwko C. Finanse Sp. z o.o. od wyroku częściowego Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrokiem tym sąd rozstrzygnął jedynie sprawę roszczenia o ustalenie istnienia stosunku pracy.
Powód wniósł apelacje od tego wyroku oznaczając wartość przedmiotu sporu na kwotę 67.086 zł i uiszczając opłatę w wysokości 3.335 zł. W piśmie procesowym z dnia 6 września 2011 r. strona powodowa określiła wartość przedmiotu sporu jako roczną sumę wynagrodzenia za pracę na kwotę 259.017,72 zł. 2
Na posiedzeniu jawnym w dniu 18 października 2012 r. Sąd Okręgowy wezwał pełnomocnika do uiszczenia brakującej opłaty od apelacji w kwocie 9.596 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji. Termin upłynął bezskutecznie, wobec czego apelacja została odrzucona na podstawie art. 373 k.p.c.
Zażalenie na to postanowienie wywiodła pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie art. 231 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 19 k.p.c. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu wskazano, że powód dochodzi od pozwanego szeregu roszczeń majątkowych. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. III ZP 28/01, wskazano w uzasadnieniu zażalenia, że w sprawach, w których powód dochodzi od pracodawcy roszczeń związanych z naruszeniem określonych przepisów, wartość przedmiotu sporu stanowi podana kwota a nie suma wynagrodzenia określona na podstawie art. 231 k.p.c. Wyrażono także pogląd, że w razie kumulacji roszczeń roszczenie o świadczenie ma pierwszeństwo przed roszczeniem o ustalenie i w razie takiego zbiegu decyduje art. 19 k.p.c. a nie art. 231 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie wymagało oddalenia jako niezasadne.
Opiera się ono na całkowicie błędnych założeniach, odnosząc się do całokształtu roszczeń kierowanych przez powoda w niniejszym postępowaniu przeciwko pozwanemu. Zabieg taki nie ma uzasadnienia Ocenie podlega bowiem apelacja strony powodowej wywiedziona od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r. Wyrok ten ma charakter wyroku częściowego i odnosi się jedynie do roszczenia powoda o ustalenie istnienia stosunku pracy. Nie mają tu zatem zastosowania regulacje odnoszące się do przedmiotowej kumulacji roszczeń.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 maja 1998 r., sygn. I PKN 142/98 wartością przedmiotu zaskarżenia w kasacji dotyczącej wyroku częściowego jest wartość części żądania objętego tym wyrokiem. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni aprobuje to stanowisko.
Oznacza to, że ocenie podlega niniejszym roszczenie o ustalenie istnienia stosunku pracy. W tym przypadku, w sposób oczywisty, znajduje zastosowanie 3 art. 231 k.p.c. W konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, na zasadzie art. 368 § 2 k.p.c. powinna była być ustalona w wysokości dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia powoda. Jak ustalił Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 k.p.c., wartość ta wynosiła 259.017,72 zł. Apelacja podlegała opłacie stosunkowej od tej wartości, której to strona powodowa nie uiściła. Postanowienie o odrzuceniu apelacji jako nie opłaconej należycie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.