Uzasadnienie
Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Wnosząca kasację w imieniu ubezpieczonej jej pełnomocnik będąca adwokatem błędnie (por. art. 392 KPC) skierowała kasację w stosunku do wyroku 2
Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2002 r. (Sądu pierwszej instancji).
Podstawę tej kasacji, obejmującej – pomimo powyższego błędu – wyrok Sądu drugiej instancji stanowi naruszenie art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC.
W związku z tym, że Sąd Najwyższy mógłby rozpoznać sprawę w granicach przytoczonej w kasacji jej podstawy (por. art. 39311 § 1 KPC) poza te granice wykracza zagadnienie prawne, które nie wiadomo dlaczego, według kasacji, ma dotyczyć art. 304 KPC i polegać na trudnościach w traktowaniu sytuacji związanych z ujawnieniem się w toku postępowania sądowego schorzeń strony nie rozpatrywanych dotychczas.