Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 września 2006 r. [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Od- dział w S. odmówił ubezpieczonemu Janowi S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z odebraniem rodzicom w okresie od sierpnia 1944 do kwietnia 1945 r. z uwagi na to, że ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektó- rych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (jednolity tekst: Dz.U. 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) nie przewiduje świadczeń pieniężnych dla osób, które zostały uznane za kombatantów w myśl przepisu art. 4 ust. 2 tejże ustawy.
Odwołaniem z dnia 23 października 2006 roku Jan S. zaskarżył decyzję or- ganu rentowego. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie od- wołania w całości z tych samych powodów co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. [...] Sąd Okręgowy w Szczecinie oddalił odwołanie ubezpieczonego, ustalając, że Jan S. (urodzony 26 maja 1941 r.) w sierp- 2 niu 1944 r. został odebrany matce i po krótkim pobycie pod opieką Rady Głównej
Opiekuńczej w W. został wywieziony w celu eksterminacji do Austrii - do obozu w L., gdzie przebywał do zakończenia wojny (tj. 9 miesięcy). Na mocy decyzji Kierownika
Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 2 sierpnia 2006 r.
Janowi S. przyznane zostały uprawnienia kombatanckie na zasadzie art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach. W dniu 16 sierpnia 2006 r. ubezpieczony złożył w organie rentowym Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych-Oddziale w S. wniosek o przyznanie mu renty inwalidy wojennego. Decyzją z dnia 20 września 2006 r. ZUS odmówił ubezpieczonemu prawa do renty inwalidy wojennego.
Sąd Okręgowy - uzasadniając swe rozstrzygnięcie - podkreślił, że zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.), inwalidom wojennym i wojskowym przysługuje - między innymi - renta inwalidzka, czyli świadczenie o przyznanie którego ubiega się ubezpieczony. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych oso- bach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego kombatantom bę- dącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o za- opatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Kombatantami w ro- zumieniu art. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji woj- skowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej
Polskiej. Świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy, o której mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o kombatantach, przysługują na zasa- dach określonych w tych przepisach również osobom, które zostały zaliczone do jed- nej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 tej ustawy. Za inwalidztwo pozosta- jące w związku z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach, uważa się inwalidztwo będące następstwem zranień, kontuzji bądź innych obrażeń lub chorób powstałych w związku z tym pobytem (art. 12 ust. 2 i 3).
Wnioskodawca zdaniem Sądu Okręgowego należy do innej kategorii osób, a miano- wicie do wymienionych w art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach, co nie pozwala na przyznanie mu świadczeń rentowych z ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych „jako dzieci odebrane rodzicom w celu poddania eksterminacji”.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacją Jan S., zarzucając mu narusze- nie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wo- jennych i wojskowych oraz ich rodzin w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez przyjęcie, że nie przysługuje mu upraw- nienie inwalidy wojennego, w tym renta inwalidzka. Ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie mu dochodzonego świadczenia, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zarówno ZUS Oddział S., jak i Sąd
Okręgowy w Szczecinie, nienależycie zapoznał się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Po przeszło 30-latach jego starań o przywrócenie mu uprawnień komba- tanckich przyznano je decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób
Represjonowanych [...] z dnia 2 sierpnia 2006 r. Podstawą decyzji było potwierdzenie przez Prezesa IPN, wydane na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o komba- tantach. W uzasadnieniu decyzji Prezes IPN stwierdził, iż ubezpieczony przebywał w obozie w L. w Austrii. Mając na uwadze powyższe ubezpieczony podniósł, iż został pozbawiony możliwości stwierdzenia przez komisję lekarską do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, czy zranienia, kontuzje bądź inne obrażenia lub choroby był związane z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach.
Zatem organ rentowy - bez analizy uzasadnienia decyzji Prezesa IPN oraz bez prze- prowadzenia badań lekarskich - arbitralnie stwierdził, że uprawnienia skarżącemu nie przysługują. Mając na uwadze fakt, że skarżący podpada także pod dyspozycję art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach oraz fakt, że nie poddano skarżącego bada- niom zgodnie z art. 12 ust. 4 tej ustawy, Jan S. wniósł o uwzględnienie apelacji.
W odpowiedzi na powyższą apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. [...]oddalił apelację, powołując w motywach, że nie zawierała żadnych argumentów mogących podważyć prawidłowe ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji. Sąd ten w sposób rzetelny i wszechstronny przeprowadził postępowanie dowodowe, wyjaśnia- jąc w jego toku wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaś dokonując oceny zgromadzonych dowodów nie naruszył normy art. 233 4 § 1 k.p.c. W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy Sąd Okręgowy poczynił pra- widłowe ustalenia faktyczne oraz przedstawił rozważania prawne, które Sąd Apela- cyjne podzielił i przyjął za własne. Swoje orzeczenie Sąd Okręgowy uzasadnił wy- czerpująco, zgodnie z wymogami art. 328 § 2 k.p.c.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przepi- sów prawa materialnego, tj. art. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofia- rami represji wojennych i okresu powojennego, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd
Okręgowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej subsumcji przepi- sów. Z uzasadnienia decyzji Prezesa IPN [...] z dnia 30 maja 2006 r. nie wynika bo- wiem, ażeby uznano, iż skarżący przebywał w miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozo- stawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a więc aby w jego przy- padku zachodziły przesłanki z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach. Wręcz przeciwnie, decyzja powyższa jednoznacznie potwierdziła, iż Jan S. został odebrany rodzicom w celu poddania eksterminacji, a jako podstawę decyzji wskazano art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach. Powyższego ustalenia nie zmienia okoliczność, iż skarżący rzeczywiście przebywał w obozie w L. w Austrii. Prezes IPN uznał tę oko- liczność za udowodnioną na podstawie samych twierdzeń skarżącego i to właśnie ona wpłynęła w głównej mierze na ustalenie, iż ubezpieczony został odebrany rodzi- com w celu poddania eksterminacji. Powołując się bowiem na wyrok Naczelnego
Sądu Administracyjnego w Katowicach z 8 czerwca 1995 r., SA/Ka 1023/94, Prezes
IPN stwierdził, iż poddanie dziecka eksperymentom pseudomedycznym może być przejawem poddania go eksterminacji w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o komba- tantach, skoro w rozumieniu tegoż przepisu Jan S. został uznany za osobę, która jako dziecko została odebrana rodzicom w celu poddania eksterminacji, zatem przy- znano mu uprawnienia kombatanckie, co nie oznacza, iż został on uznany za kom- batanta w myśl przepisów ustawy o kombatantach. Ustawa wyraźnie rozróżnia status kombatanta oraz osoby, do której jedynie stosuje się przepisy o kombatantach i tylko kombatantom będącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi, członkom rodzin po- zostałym po kombatantach będących inwalidami wojennymi lub wojskowymi, oso- bom, które zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa (nie- zdolności do pracy) pozostającego w związku z pobytem w miejscach, o których 5 mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 oraz członkom rodzin pozostałym po osobach pobierają- cych w chwili śmierci rentę z tytułu inwalidztwa, przyznaje prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Uprawnienia takiego nie przewiduje się zaś w odniesieniu do pozostałych osób, w stosunku do których stosuje się przepisy tejże ustawy.
Chybiony był - zdaniem Sądu Apelacyjnego - też zarzut wyrażony w apelacji, dotyczący pozbawienia możliwości stwierdzenia przez lekarza orzecznika ZUS w przypadku ubezpieczonego, „czy związek zranień, kontuzji bądź innych obrażeń lub jego chorób był związany z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach”. Po pierwsze, wskazać należy, iż nie było podstaw do przeprowadzenia badań celem ustalenia związku zranień, kontuzji bądź innych obra- żeń lub chorób z pobytem Jana S. w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach, a także związku jego niezdolności do pracy z takim poby- tem, albowiem ani na mocy decyzji Prezesa IPN, ani też mocą decyzji Kierownika
Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie zostało uznane, ażeby ubezpieczony przebywał w miejscach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach. Tymczasem zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach o speł- nieniu warunków, o których mowa w art. 21 (między innymi co do potwierdzenia faktu pobytu w miejscach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy) orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważ- nione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz re- komendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kom- batanckiej. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie stwierdził w wydanej przez siebie decyzji, iż ubezpieczony przebywał w miejscach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach, a zatem nie można uznać, ja- koby niezasadnie nie poddano skarżącego badaniom zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o kombatantach.
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zaskarżył skargą kasacyjną ubezpie- czony, zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego, przez przyjęcie, iż ubez- pieczony spełnia tylko przesłanki z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego i niezastosowanie w stosunku do ubezpieczonego art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz c ustawy o kombatantach, co w konsekwencji doprowadziło do uzna- nia, że ubezpieczonemu nie przysługują świadczenia w oparciu o art. 12 ust. 1 i ust. 2 tejże ustawy, a w szczególności renta z tytułu niezdolności do pracy; 2) naruszenie 6 prawa materialnego przez zastosowanie w sprawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami re- presji wojennych i okresu powojennego - pomijającego osoby określone w art. 4 ust. 2 tej ustawy - jako niezgodnego z art. 32 Konstytucji.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2007 r. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postę- powania, w tym kosztach zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskar- żonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2007 r. w całości a także o uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w
Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2007 r. [...] i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (w tym o kosztach zastępstwa procesowego) za wszystkie instancje.
Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wobec oczywistej zasadności skargi oraz art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., z uwagi na istnienie istotnego zagadnienia prawnego, tj. konieczności roz- strzygnięcia czy art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kombatantach jest zgodny z art. 32
Konstytucji, w zakresie w jakim pomija osoby wymienione w art. 4 ust. 2.
Ponadto skarżący złożył wniosek o zastosowanie w sprawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) i przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego co do zgodności art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach z Konstytucją. Zdaniem skarżącego zachodzą wątpliwości co do zgodności wskazanych przepisów z Konstytucją, a od odpowiedzi na to pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nadto zgodnie z preambułą do ustawy o kombatantach „kombatantom oraz ofiarom represji należny jest głęboki szacunek wszystkich rodaków oraz szczególna troska i opieka ze strony instytucji państwowych, samorządów terytorialnych i organizacji społecznych”. Zdaniem skar- żącego pominięcie osób wymienionych w art. 4 ust. 2 przy stosowaniu art. 12 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofia- rami represji wojennych i okresu powojennego jest naruszeniem Konstytucji, a w szczególności jej art. 32. Osoby wskazane w art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach zo- stały pozbawione prawa do świadczeń na podstawie art. 12 tejże ustawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga wymaga oddalenia z kilku powodów. I tak:
- Spełnienie wymagania zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wraz z uzasadnieniem polega na wskazaniu, że w sprawie wystę- puje istotne zagadnienie prawne lub że istnieje potrzeba wykładni przepisów praw- nych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznic- twie sądów, lub że zachodzi nieważność postępowania, lub że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie tego wniosku powinno zawierać wyjaśnienie, dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej (postanowienia Sądu Najwyższego z 6 lipca 2007 r., I CSK 206/07; z 27 lipca 2007 r., I CSK 226/07). Takie rozwiązanie legisla- cyjne wynika z faktu, iż skarga kasacyjna głównie ustanowiona została w celu ochrony i realizacji interesu publicznego. Sąd Najwyższy działa tu zatem zasadniczo dla dokonania wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołują- cych rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orze- czenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienia Sądu Najwyższego z 6 lipca 2007 r., I CSK 206/07). Dlatego czyniąc zadość formalnym wymaganiom stawianym skardze kasacyjnej, określonym w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący powinien przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Takich argu- mentów ad casum brakuje co do przesłanki „oczywistej zasadności skargi”, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jest wręcz odwrotnie, bowiem skarżący przedsta- wia zagadnienie prawne, które wymaga rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, co oznacza, iż sprawa i skarga nie jest oczywista.
- Jako drugą przesłankę powodującą - zdaniem skarżącego - konieczność rozpoznania skargi skarżący podaje występowanie zagadnienia prawnego sprowa- dzającego się do konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kombatantach jest zgodny z art. 32 Konstytucji, w zakresie, w jakim pomija osoby wymienione w art. 4 ust. 2 tej ustawy. Rozważając ten problem Sąd
Najwyższy ocenił, iż zakwestionowany przez skarżącego przepis jest zgodny z art. 32 Konstytucji. Stwierdzenie bowiem niekonstytucyjności ustawy wymaga obalenia 8 przemawiającego za nią domniemania iż jest ona konstytucyjna. Takiego wywodu w skardze brakuje. Skarżący twierdzi jedynie, że odmienne potraktowanie w zakresie świadczeń osób wymienionych w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 jest sprzeczne z zasadą równości wobec prawa. Przede wszystkim twierdzenie skarżącego nie znajduje po- twierdzenia w bogatym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego który uznając, że wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada nakazuje „równo traktować równych, podobnych - podobnie, a nierównych - nierówno” (zob. wyrok Trybunału Konstytucyj- nego z 24 października 2006 r., SK 41/05, OTK-A 2006 nr 9, poz. 126). Stąd wynika konieczność jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii), zatem wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną winny być traktowane równo - według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (zob. między innymi wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 7 lutego 2006 r., SK 45/04, OTK-A 2006 nr 2, poz. 15; 14 marca 2006 r., SK 4/05, OTK-A 2006 nr 3, poz. 29; 24 kwietnia 2006 r., P 9/05, OTK-A 2006 nr 4, poz. 46; 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006 nr 11, poz. 171). Dlatego ocena każdej regulacji prawnej badanej pod kątem zasady równości winna być poprzedzona dokładnym zbadaniem sytuacji prawnej podmiotów i prze- prowadzeniem analizy zarówno dotyczącej cech wspólnych jak i cech różniących (zob. wyrok SK 45/04; oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 18 września 2006 r., K 27/05, OTK-A 2006 nr 8, poz. 105 i 16 października 2006 r., K 25/05, OTK-A 2006 nr 9, poz. 122). Należy przy tym podkreślić, że odmienne potraktowanie przez ustawodawcę adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, nie musi stanowić o niekonstytucyjności przepisu ani oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejo- wania, o ile opiera się na uzasadnionym kryterium różnicowania. Aby wskazać, czy dane kryterium może stanowić podstawę różnicowania podmiotów prawa, konieczne jest rozstrzygnięcie: czy pozostaje ono w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji; czy waga interesu, któremu różnicowanie ma służyć, pozostaje w odpo- wiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku wprowadzo- nego różnicowania, a także czy kryterium różnicowania pozostaje w związku z innymi wartościami, normami czy zasadami konstytucyjnymi (zob. między innymi wyrok SK 45/04; oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 21 lutego 2006 r., K 1/05, OTK-A 2006 nr 2, poz. 18; 31 sierpnia 2006 r., P 6/06, OTK-A 2006 nr 8, poz. 95; 5 września 2006 r., K 51/05, OTK-A 2006 nr 8, poz. 100; 19 września 2006 r., K 7/05, OTK-A 2006 nr 8, poz. 107).
W regulacjach prawnych zawartych w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 ustawy o kom- batantach nie mamy do czynienia z podmiotami charakteryzującymi się w równym stopniu tymi samymi cechami. Powołane przepisy dotyczą dwóch kategorii osób.
Stąd art. 12 ustawy o kombatantach w zakresie, w jakim różnicuje uprawnienie z za- kresu zabezpieczenia społecznego tych osób, nie uwłacza art. 32 Konstytucji. Prze- pis art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach obejmuje swym zakresem osadzonych: a) w obozach koncentracyjnych, b) w innych miejscach, w których warunki nie różniły się od warunków w obozach i pozostających w dyspozycji układu bezpieczeństwa, c) osadzonych w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny i dzieci te pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa; w gettach etc. Z kolei art. 4 ust 2 ustawy o kombatantach dotyczy tylko dzieci odebranych rodzicom w celu poddania eksterminacji lub w celu wynaro- dowienia. Przesłanką zaliczenia do tej grupy pokrzywdzonych nie jest ani osadzenie w miejscach zagłady, ani pozostawanie w dyspozycji hitlerowskich władz bezpie- czeństwa. Stąd też uzasadnione jest odmienne traktowanie tych dwóch kategorii osób. Inny bowiem był wymiar ich cierpienia.
- Wreszcie wypada zauważyć, iż Prezes IPN na wniosek zainteresowanego zaliczył go do kategorii opisanej w art. 4 ust. 2 ustawy. Stąd żądanie Jana S. zalicze- nia go do grona osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatan- tach jest bezzasadne. Tak też sprawę ocenił kierownik Urzędu do Spraw Kombatan- tów i Osób Represjonowanych w decyzji z dnia 2 sierpnia 2006 r.
A zatem skoro art. 12 ustawy o kombatantach nie uwłacza art. 32 Konstytucji
RP skarga wymaga oddalenia jako nieuzasadniona i niespełniająca merytorycznie wymagań konstrukcyjnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie jest bowiem ani oczywiście uzasadniona, ani też roz- strzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie narusza przepisów art. 12 ustawy w związku z art. 32 Konstytucji.
Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji.
========================================