Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 1997 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi od- dalił powództwo Wiesławy D. o wypłatę jednorazowego odszkodowania w związku ze skutkami zatrucia tlenkami węgla w dniu 26 kwietnia 1995 r. po ustaleniu, że scho- rzenia powódki mają charakter samoistny i jako takie nie pozostają w związku z wa- runkami pracy. W dniu 26 kwietnia 1995 r. w pomieszczeniu, w którym pracowała powódka występował dym w związku ze spalaniem odpadków (rękawice ochronne oraz strzykawki jednorazowe), nie doprowadził on jednak do zatrucia środkami tok- sycznymi – w świetle opinii biegłych lekarzy. Schorzenia powódki, mając miażdżyco- wą etiologię, nie wiążą się z wykonywaną pracą. Stanowisko to podzielił Sąd Woje- 2 wódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi i oddalił apelację powódki (wyrok z dnia 18 listopada 1998 r. [...]).
Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją powódka i zarzucając naruszenie przepi- sów postępowania – art. 217 § 2 i art. 322 KPC – i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii Instytutu Chemii „w zakresie rodzaju wydobywania się związków chemicznych w procesie spalania strzykawek i gumowych rękawic" oraz art. 233 § 1 KPC „przez błędne przyjęcie, iż Sąd pierwszej instancji... wnikliwie ocenił materiał dowodowy”, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponow- nego rozpoznania po uchyleniu również jego wyroku. W ocenie skarżącej zatrucie było spowodowane zdarzeniem zewnętrznym (spalaniem odpadów) i powinno być uznane za wypadek przy pracy.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona.
Akceptując ustalenia Sądu pierwszej instancji, że schorzenia powódki nie po- zostają w związku przyczynowym z warunkami pracy w dniu 26 kwietnia 1995 r., Sąd Wojewódzki nie naruszył zasad wynikających z art. 233 § 1 KPC, prawidłowo oce- niając materiał dowodowy zebrany w sprawie, dochodząc do trafnego przekonania o jego kompletności. Opinie biegłych – w tym opinia Kliniki Ostrych Zatruć Instytutu Medycyny Pracy z dnia 3 kwietnia 1997 r. [...] – zgodnie wskazują na samoistną etiologię schorzeń powódki, wykluczając aby przyczyny schorzeń miały charakter pozaustrojowy. W tych warunkach pominięcie dowodu z opinii Instytutu Chemii dla ustalenia „rodzaju związków chemicznych w procesie spalania (...)” było w świetle art. 217 § 2 KPC” uzasadnione, dowód ten bowiem był nieprzydatny, przy niewadli- wym ustaleniu, iż powódka nie uległa w pracy zatruciu środkami chemicznymi. W kasacji zarzut naruszenia przepisów postępowania obejmował nie tylko przepisy art. 217 § 2 i 233 § 1 KPC – ale wskazywał na przepis art. 322 KPC, który jednak nie był w ogóle przedmiotem stosowania, wobec stanu faktycznego sprawy.
Przepis ten uprawnia sąd orzekający do zasądzenia w sprawie o naprawienie szkody, odpowiedniej sumy według własnej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, jeżeli uzna on, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest przede wszystkim ustalenie, że wystąpiła szkoda, w tym wypadku pozostająca w 3 związku z warunkami pracy, przy czym stosowanie tego przepisu jest wyłączone, jeżeli przedmiotem sprawy jest jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).
Gdy więc wskazane w kasacji zarzuty okazały się nieuzasadnione, należało orzec jak w sentencji po myśli art. 39312
KPC.