Uzasadnienie
Powód Roman S. domagał się w pozwie przeciwko Przedsiębiorstwu Remontowo-Montażowemu Przemysłu Zbożowo-Młynarskiego "P." w B. ustalenia, że dnia 17 lipca 1992 r. uległ wypadkowi przy pracy, polegającemu na wystąpieniu zawału mózgu podczas wymiany koła w samochodzie.
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Bydgoszczy po zgromadzeniu dokumentacji lekarskiej i zasięgnięciu opinii biegłych z Akademii Medycznej w B. wyrokiem z dnia 25 stycznia 1995 r. oddalił powództwo ustalając, że przyczyną zachorowania w dniu 17 lipca 1992 r. nie była przyczyna zewnętrzna.
Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy zasięgnął opinii biegłych lekarzy z Akademii Medycznej w P. i wyrokiem z dnia 18 grudnia 1996 r. oddalił rewizję powoda.
W kasacji od powyższego wyroku powód zarzuca naruszenie art. 3 § 2 KPC przez niewyjaśnienie wpływu temperatury w pojeździe na jego organizm i obrazę art. 6 ust. 1 ustawy z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Wbrew powołaniu się na art. 3 § 2 KPC kasacja [...] nie wykazuje, na czym polega naruszenie przez Sąd Wojewódzki tego przepisu. Stanowi to istotną wadę skargi kasacyjnej, która - gdyby ograniczała się tylko do tego zarzutu, byłaby w świetle postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1997 r., II UKN 65/96 niedopuszczalną, gdyż nie byłoby możliwym przeprowadzenie sądowej kontroli kasacji.
Kasacja powołuje się też na zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.). Zarzutu tego po 22 latach obowiązywania wymienionego przepisu i wyjątkowo obszernym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie sposób podzielić, bowiem aktualnie wykładnia i zastosowanie tego przepisu nie budzi wątpliwości.
Dla przyjęcia, że zdarzenie z dnia 17 lipca 1992 r. jest wypadkiem przy pracy konieczne było wykazanie, poza jego nagłością i związkiem z pracą - które to elementy nie budzą w przedmiotowej sprawie wątpliwości - że zostało wywołane przyczyną zewnętrzną. Na okoliczność tę Sądy obu instancji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe gromadząc dokumentację lekarską, a także dotyczącą warunków meteorologicznych krytycznego dnia i zadając biegłym dociekliwe pytania.
Sąd Wojewódzki zwrócił się do innego Zakładu Medycyny Sądowej i zażądał opinii uzupełniającej, a w tezie dowodowej wskazał na takie czynniki zewnętrzne, jak znaczny wysiłek fizyczny i upał oraz nałożenie się przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych. Jeżeli zatem biegli w opinii uzupełniającej wypowiedzieli się, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że na zachorowanie powoda miały decydujący wpływ czynniki zewnętrzne, a do zawału mózgu doszło w wyniku mnogich schorzeń samoistnych (przyczyna wewnętrzna) - to Sądowi Wojewódzkiemu nie można zarzucić ani jakiegokolwiek naruszenia przepisów postępowania, ani błędnej, naruszającej prawo materialne wykładni. Wyniki postępowania dowodowego prowadzą bowiem do wniosku, że zdarzenie z dnia 17 lipca 1992 r. pozbawione jest jednego z trzech łącznie wymaganych elementów definicji wypadku przy pracy, określonych art. 6 ust. 1 ustawy wypadkowej, a mianowicie przyczyny zewnętrznej.
Stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie narusza utrwalonej wykładni art. 6 ustawy wypadkowej ani nie jest sprzeczne z powoływanym w kasacji orzecznictwem Sądu Najwyższego. Koniecznym warunkiem dla uznania, że powód uległ wypadkowi byłoby ustalenie w wyniku postępowania dowodowego, że na jego stan chorobowy nałożył się - w istniejących warunkach (nadmierna temperatura) - wysiłek fizyczny jako zewnętrzna, sprawcza przyczyna istotnego pogorszenia stanu zdrowia. Skoro biegli taką przyczynę zewnętrzną wykluczyli, to zaskarżony wyrok nie narusza art. 6 ust. 1 ustawy wypadkowej, a zatem kasację należało jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalić na zasadzie art. 393¹² KPC.
Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji.
Notka
Powołane w uzasadnieniu postanowienie z dnia 29 stycznia 1997 r., II UKN 65/96, zostało opublikowane w OSNAPiUS 1997 nr 10 poz. 174.