Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyro- kiem z dnia 16 stycznia 1998 r. [...], po rozpoznaniu apelacji Przedsiębiorstwa Pro- dukcyjno-Handlowo-Usługowego „A.” s.c. Zakładu Pracy Chronionej Ireneusza i Ma- riana W. w K. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecz- nych w Krośnie z dnia 6 października 1997 r. [...], oddalającego odwołanie wniosko- dawców od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w J. z dnia 30 sierpnia 1996 r. o ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego pracowników, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej żądania wyłączenia An- 2 drzeja P. z ubezpieczenia społecznego pracowników i w tym zakresie umorzył pos- tępowanie, a w pozostałym zakresie oddalił apelację.
Kasację od tego wyroku w imieniu wnioskodawców wniósł radca prawny. Z pisma Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 3 kwietnia 1998 r., wynika, że radca ten od dnia 1 marca 1995 r. jest emerytem i nie powiadomił Izby o aktualnym wyko- nywaniu zawodu radcy prawnego (w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, Dz.U. Nr 19, poz. 145 ze zm.).
Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Dopuszczalność środka odwoławczego, jakim jest kasacja jest uzależniona od spełnienia określonych wymogów formalnych. Jednym z nich jest tzw. przymus ad- wokacko-radcowski przewidziany w art. 393 2
KPC. Zgodnie z § 1 tego przepisu ka- sacja powinna być wniesiona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, chyba że stroną jest osoba wymieniona w § 2, tj. adwokat, sędzia, proku- rator, radca prawny lub notariusz względnie profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych polskich szkół wyższych. Przytoczony § 2 art. 393 2
KPC nie ma zastoso- wania w sprawie, a więc pełnomocnik wnoszący kasację musi spełniać warunki § 1 tego przepisu. Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. Nr 19, poz. 145 ze zm.) radca prawny może osobom fizycznym świadczyć pomoc prawną tylko w ramach wykonywania zawodu w kancelarii radcy prawnego lub w spółce jawnej lub cywilnej z wyłącznym udziałem radców prawnych lub radców prawnych i adwokatów, albo w spółce komandytowej, w której komple- mentariuszami są wyłącznie radcowie prawni lub radcowie prawni i adwokaci, przy czym wyłącznym przedmiotem działalności takich spółek jest świadczenie pomocy prawnej, bez jednoczesnego pozostawania w stosunku pracy.
Radca prawny, wnoszący kasację w imieniu wnioskodawców nie wykazał, że będąc emerytem nadal wykonuje zawód radcy prawnego w kancelarii lub w spółce, o których mowa w przytoczonym przepisie, a więc nie jest osobą uprawnioną do wnie- sienia kasacji.
Wobec powyższego, skoro kasacja została wniesiona przez osobę nieupraw- nioną, nie mogła być rozpoznana merytorycznie i z mocy art. 393 8 w związku z art. 393 5
KPC Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.