Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 29 maja 1996 r. [...] oddalił odwołanie Edwarda Ł. od decyzji wydanej w dniu 8 stycznia 1996 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w G.W., odmawiającej prawa do zasiłku chorobowego za okresy od 1 sierpnia 1994 r. do 15 stycznia 1995 r. oraz od 23 lutego do 20 września 1995 r. i zobowiązującej do zwrotu 25.144, 80 zł, tj. kwoty stanowiącej równowartość pobranego nienależnie świadczenia.
Sąd ustalił, że odwołujący się w okresie, za który pobrał zasiłek chorobowy był zatrudniony równocześnie w Spółdzielni Mieszkaniowej " S." na stanowisku kolejno prezesa, a następnie członka zarządu oraz na stanowisku dyrektora Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej "K." Spółka z o.o. w G.W. Od 1 sierpnia 1994 r. do 15 stycznia 1995 r. i od 23 lutego do 20 września 1995 r. Edward Ł. był niezdolny do pracy i z tego tytułu pobierał zasiłek chorobowy wypłacany przez Spółdzielnię " S.". W tym czasie nie zaprzestał wykonywania obowiązków dyrektora przedsiębiorstwa "K." otrzymując za tę pracę należne wynagrodzenie.
W ocenie Sądu, zachowanie odwołującego się wyczerpuje dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 18 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pie- niężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst:
Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 ze zm.). Edward Ł. nadużył prawa do świadczeń, zasiłek chorobowy pobrał nienależnie, wobec czego, stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), zobowiązany jest do jego zwrotu.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu podzielił pogląd oraz argumentację prawną Sądu I instancji i wyrokiem z dnia 15 października 1996 r. [...], oddalił rewizję odwołującego się od powyższego wyroku. Postępowanie rewizyjne nie potwierdziło zasadności zarzutów niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy , sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału oraz naruszenia prawa materialnego. Ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny potwierdzony został dokumentami, a jego ocena i kwalifikacja prawna były właściwe.
Powyższy wyrok Edward Ł. zaskarżył kasacją wniesioną w dniu 10 grudnia 1996 r. i podając jako podstawy kasacyjne naruszenie prawa materialnego, przez niezastosowanie art. 128 KP i art.129 KP, oraz naruszenie prawa procesowego, (art. 155 KPA) i wniósł o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania lub o uchylenie "również wyroku Sądu Wojewódzkiego (...) i przekazanie wówczas temuż Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania".
Pełnomocnik Edwarda Ł. wywodził, że ustalenie Sądów zarówno I jak i II instancji co do wykonywania przez skarżącego pracy w Przedsiębiorstwie "K." w okresie zwolnienia lekarskiego, pozostaje w sprzeczności z rzeczywistym stanem rzeczy. W tym czasie odwołujący się jedynie " sporadycznie przebywał na wyjazdach służbowych (kilkugodzinnych) oraz również w okresie od 11.09. 1995 r. do 20.09. 1995 r. przebywał w szpitalu". W tej sytuacji "... trudno jest uznać, że Edward Ł. przepracował chociażby jeden miesiąc w okresie kilkunastu miesięcy, w których pobierał zasiłek chorobowy", a to wobec wyraźnie określonych w art. art. 128 i 129 KP norm czasu pracy.
Skarżący podnosił także, że skoro Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 20 września 1995 r. " uznał zasadność wypłacania Edwardowi Ł. zasiłku chorobowego", to do zmiany tejże decyzji należało zastosować art.155 KPA. Podstawową przesłanką zastosowania powołanego przepisu jest zgoda stron. Zaskarżona odwołaniem decyzja z dnia 8 stycznia 1996 r. wydana została przez organ rentowy bez udziału wnioskodawcy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Udokumentowane są fakty, że Edward Ł. od 1 września 1990 r. do 11 listopada 1995 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Przemysłowo - Handlowo - Usługowym Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej " K." Spółka z o.o. w G.W. w wymiarze 7/8 etatu i od 1 listopada 1991 r. równocześnie w Spółdzielni Mieszkaniowej "S." jako prezes a następnie członek zarządu, do 30 kwietnia 1995 r. Bezsporne jest też, że w okresach od 1 sierpnia 1994 r. do 15 stycznia 1995 r. oraz od 23 lutego do 20 września 1995 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego i pobrał zasiłek chorobowy w kwocie 25.144,80 zł wypłacony przez Spółdzielnię Mieszkaniową "S.". W okresie zasiłkowym skarżący otrzymywał w Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej wynagrodzenie za pracę, od którego opłacono składki na ubezpieczenie społeczne. W tym czasie wykonywał czynności należące do jego pracowniczych obowiązków.
Teza o sporadycznym wykonywaniu pracy nie da się obronić w kontekście materiału dowodowego. Przeczą jej zarówno dokumenty jak i zeznania świadków.
Edward Ł. wykonywał więc w okresie zwolnienia lekarskiego inną pracę zarobkową. Co więcej, przy rozpoznanych schorzeniach praca ta mogła spowodować przedłużenie jego niezdolności do pracy w Spółdzielni Mieszkaniowej. Edward Ł. przebył w 1993 r. zawał serca i z tego tytułu zaliczony został do III grupy inwalidów. Nie był zatem zdolny do wykonywania dotychczasowej pracy. Mimo to w okresie zwolnienia u jednego pracodawcy świadczył pracę na rzecz drugiego podmiotu zatrudniającego. We wrześniu 1995 r. przebył drugi zawał, co spowodowało jego inwalidztwo II grupy.
Zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 128 KP i art. 129 KP nie jest dość jasno uzasadniony przez skarżącego. Powołane przepisy ustalają wprawdzie dopuszczalne normy wymiaru czasu pracy jednak w odniesieniu do jednego miejsca zatrudnienia. Nie wprowadzają natomiast zakazu nawiązania i pozostawania w sto- sunkach pracy z różnymi pracodawcami oraz nie określają wymiaru łącznego czasu świadczenia pracy na rzecz każdego z nich.
Co do zarzutu naruszenia przez organ rentowy art. 155 KPA należy stwierdzić, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczenia społecznego o ile te ostatnie przepisy nie stanowią inaczej. Zasady postępowania przy zmianie i ustaniu prawa do świadczeń określa generalnie art. 80 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), odmiennie od reguł przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Zarzut naruszenia art. 155 KPA przez Sądy obu instancji jest bezprzedmiotowy, albowiem sprawy z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 KPC i do ich rozpoznawania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w ogóle zastosowania.
Kierując się powyższymi motywami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 393 12
KPC, orzekł jak w sentencji.