Uzasadnienie
Wnioskodawczyni Dorota G. wystąpiła do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z odwołaniem od orzecze- nia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w S., do- magając się zaliczenia jej do drugiej grupy inwalidów.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki odrzucił odwoła- nie uzasadniając, iż zgodnie z art. 4778
KPC odwołanie do Sądu przysługuje od de- cyzji organów rentowych, gdy tymczasem Dorota G. badana była przez Obwodową i Wojewódzką Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia na podstawie skierowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż ren- towe i organ rentowy - Oddział ZUS w S. nie wydał w sprawie żadnej decyzji, od któ- rej przysługiwałoby odwołanie do Sądu.
Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w całej rozciągłości podzielił Sąd Apela- 2 cyjny w Gdańsku, oddalając postanowieniem z dnia 28 lutego 1997 r. zażalenie wnioskodawczyni.
Od postanowienia tego wnioskodawczyni wniosła kasację, zarzucając naru- szenie art. 199 § 1 KPC.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Jak wynika ze znajdujących się w aktach Oddziału ZUS w S. decyzji z dnia 29 lipca 1992 r. [...] i wyroku Sądu Wojewódzkiego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r. [...] - roszczenie Doroty G. o rentę inwalidzką zostało prawomocnie oddalone z uwagi na brak inwalidztwa co najmniej drugiej grupy w okresie przed ukończeniem nauki w szkole ponadpodstawowej (w 1990 r.).
Rozstrzygnięcia powyższe są prawomocne i nie jest dopuszczalne ponawianie wniosków o ustalenie, że przed 1990 r. wnioskodawczyni była inwalidą wyższej grupy niż trzecia. Może ona złożyć wniosek o rentę inwalidzką przede wszystkim po wykazaniu odpowiedniego dla jej wieku (28 lat) czteroletniego okresu zatrudnienia (składkowego), a nadto pogorszenia inwalidztwa istniejącego przed podjęciem za- trudnienia.
Odwołanie, które stało się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego nie zostało jednak wszczęte złożeniem kolejnego wniosku o rentę, umotywowanego wskazanymi wyżej nowymi dowodami - lecz dotyczy orzeczenia Wojewódzkiej KIZ, zapadłego wskutek skierowania Doroty G. na tę Komisję przez Gminny Ośrodek Po- mocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe, co wyraźnie wynika ze skiero- wania [...].
W tym stanie rzeczy powołanie się przez Sąd Wojewódzki na przepis art. 4778 KPC i przez Sąd Apelacyjny na przepis art. 199 § 1 KPC jest trafne i uzasadnione stanem faktycznym sprawy. Nie ma natomiast zastosowania powołany w kasacji przepis art. 4779 § 4 KPC, bowiem Dorota G. po 17 czerwca 1993 r. (pierwszy wnio- sek o rentę inwalidzką prawomocnie oddalony wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r.), innego wniosku o rentę inwalidzką nie składała, wobec tego nie przysługuje jej tzw. skarga na milczenie organu rentowego.
Skoro natomiast w sprawach ubezpieczeń społecznych odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organu rentowego (art. 4778 KPC) jest oczywistym, że droga 3 sądowa od orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie przysługuje, przeto odrzucenie odwołania przez Sąd I instancji było zasadne. Wobec zaś przesądzenia w innej sprawie [...], iż Dorota G. nie nabyła prawa do renty inwa- lidzkiej z powodu powstania inwalidztwa drugiej grupy inwalidów przed zakończe- niem nauki w Liceum Medycznym, jej ponowne roszczenie o - jak to określa kasacja tzw. rentę szkolną - podlegałoby odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 KPC.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 KPC orzekł jak w sentencji.