Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 1996 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Kępnie usta- lił, że wypadek jakiemu w dniu 7 maja 1993 r. uległ Marian J., mąż ubezpieczonej Janiny J., jest wypadkiem przy pracy. Sąd ten w oparciu o opinie biegłych sądowych lekarzy uznał, że z uwagi na rodzaj pracy wykonywanej przez Mariana J. w tym dniu (czyszczenie rowów) przyczyną zawału mięśnia sercowego był nadmierny wysiłek.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kaliszu wyrokiem z dnia 8 maja 1997 r. oddalił apelację pozwanego Związku Kółek Wodnych w Kępnie.
Kasacja od powyższego wyroku zarzuca naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) oraz narusze- nie przepisów postępowania - art. 5 KPC przez niepouczenie pozwanego przez Sąd o możliwości wezwania do udziału w sprawie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja jest nieuzasadniona. Rozpoznając kasację w jej granicach (art. 393 11 KPC) Sąd Najwyższy stwierdza, że do ustalenia, iż Marian J. uległ wypadkowi przy pracy doszło wskutek wnikliwej i nie przekraczającej zasady swobodnej oceny dowo- dów analizy całokształtu materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji w sposób niewadliwy. Sąd ten zawiesił postępowanie w celu wyczerpania postępowa- nia powypadkowego (sporządzenia protokołu powypadkowego) i wyjaśnił stronom stan prawny [...], zaś wobec negatywnych ustaleń tego protokołu przesłuchał szereg świadków, zgromadził dokumentację lekarską i przesłuchał biegłych, przy czym wo- bec lakoniczności opinii dr Barbary M. ustanowił biegłych z Instytutu Medycyny Pracy, których opinię uznał za przekonującą i miarodajną do rozstrzygnięcia sprawy.
W apelacji pozwany nie zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenia przepisów postępowania, zaś Sąd II instancji przed wydaniem zaskarżonego wyroku nie prze- prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, co jest równoznaczne z po- dzieleniem trafności ustaleń Sądu Rejonowego.
Skoro w wyniku prawidłowych ustaleń faktycznych doszło do uznania zdarze- nia za wypadek przy pracy, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszony został art. 6 ust. 1 cyt. ustawy wypadkowej, bowiem oznacza to, że śmierć męża powódki nas- tąpiła wskutek zdarzenia nagłego, wywołanego przyczyną zewnętrzną, pozostają- cego w związku z pracą, a tym samym zarzut kasacji z art. 393 1 pkt 1 KPC jest nieuzasadniony.
Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 5 KPC, ponieważ pozwany jest osobą prawną, Sąd przed zawieszeniem postępowania dokonał stosownego pouczenia stron [...]. W rozprawach sądowych uczestniczył kierownik pozwanego zakładu osobiście, bądź przy udziale przewodniczącego zarządu, pisma procesowe składane były zgodnie z wymogami procedury cywilnej, trudno zatem przypisywać stronie pozwanej nieporadność. Umiała też ona we właściwym stadium procesu (ka- sacja) skorzystać z pomocy prawnej, a nie istniały przeszkody, by mogła to uczynić wcześniej. Tym samym zarzut naruszenia - i to przez Sąd II instancji, gdyż od jego wyroku służy kasacja - art. 5 KPC nie może się ostać.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 393 12
KPC jak w sentencji wyroku.