Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wy- rokiem z dnia 24 kwietnia 1996 r. [...] oddalił odwołanie 34-letniego wnioskodawcy Antoniego K. od decyzji organu rentowego z dnia 2 czerwca 1995 r., odmawiającej uprawnień do renty inwalidzkiej. Na podstawie opinii biegłych lekarzy z zakresu neu- rologii, ortopedii, gastrologii i psychiatrii oraz biegłego rehabilitanta Sąd ustalił, że od- wołujący jest inwalidą III grupy od dzieciństwa i stwierdzone przez biegłych schorzenia:
przebyty uraz głowy, reakcje histeryczno-roszczeniowe i niewielkie zmiany zwy- rodnieniowe kręgu szyjnego bez upośledzenia istotnego funkcji oraz zapalenie błony śluzowej żołądka nie stanowią pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawcy w czasie zatrudnienia. Schorzenia te wymagają leczenia farmakologicznego, nie stanowią jednak przeciwwskazań do wykonywania zawodu stolarza.
W rewizji od powyższego wyroku wnioskodawca twierdzi, że w okresie pracy przechodził okresowe badania i był dopuszczany do pracy, pracował w akordzie i czuł się wówczas dobrze, natomiast obecnie nie może wykonywać jakiejkolwiek pracy z uwagi na zły stan zdrowia. W momencie rozpoczynania pracy nie miał dolegliwości, które zdaniem biegłych lekarzy ma od dzieciństwa.
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 października 1996 r. oddalił rewizję i podzielił stanowisko Sądu I instancji, że inwalidztwo wnioskodawcy istnieje od dzieciństwa i nie uległo pogorszeniu w czasie zatrudnienia. Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę, że stan zdrowia wnioskodawcy oceniały w postępowaniu przed organem rentowym komisje lekarskie - Obwodowa i Wojewódzka Komisja Lekarska d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim 4 lekarzy biegłych, którzy podtrzymali swoje stanowisko także w opinii uzupełniającej, wydanej w postępowaniu rewizyjnym. Wszystkie wymienione wyżej zespoły lekarskie stwierdziły jednoznacznie, że wnioskodawca jest inwalidą III grupy od dzieciństwa, inwalidztwo to spowodowane zostało niedorozwojem umysłowym i w czasie zatrudnienia nie uległo pogorszeniu. Pozostałe schorzenia nie dają podstaw do stwierdzenia inwalidztwa.
W takiej sytuacji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do renty inwalidzkiej wobec nie spełnienia przesłanek określonych w art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).
Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok kasacją na podstawie art. 393 1 pkt 1 i 2 KPC, zarzucając obrazę art.32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. i nierozpoznanie istoty sprawy oraz faktu, że pełnił służbę wojskową od dnia 11 lutego 1986 r. do 25 października 1987 r. i był wówczas w pełni zdrów, gdyż badające go wojskowe komisje lekarskie nigdy nie stwierdziły inwalidztwa, które wystąpiło dopiero w wyniku pobicia go w 1991 r. i 1993 r., tj. w okresie pracy zarobkowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Apelacyjny, jako Sąd II instancji prawidłowo oddalił rewizję wnioskodawcy, bowiem ustalenia swoje poczynił na podstawie niewadliwej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji i prze- prowadził również dowód uzupełniający w postaci łącznej opinii 4 biegłych lekarzy specjalistów z zakresu wszystkich schorzeń wnioskodawcy.
Na podstawie wszystkich opinii biegłych lekarzy, w których jednoznacznie stwierdzono, że zgłaszane przez wnioskodawcę schorzenia nie powodują inwalidztwa żadnej grupy, a stwierdzone inwalidztwo III grupy istnieje od dzieciństwa z powodu niedorozwoju umysłowego - Sąd Apelacyjny słusznie uznał, że brak jest przesłanek z art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) do przyznania wnioskodawcy prawa do renty inwalidzkiej.
Zarzut kasacyjny odnośnie naruszenia prawa materialnego jest zatem bezza- sadny. Natomiast odnośnie do drugiego zarzutu, zgłoszonego na podstawie art. 393 1 pkt 2 KPC, Sad Najwyższy zauważa, że art. 391 1 i art. 393 11
KPC, jako przepisy okreś- lające podstawy do zaskarżenia wyroku kasacją, wyłączają dopuszczalność zgłaszania w skardze kasacyjnej nowych zarzutów wymagających ustaleń faktycznych. Oznacza to, że Sąd Najwyższy rozpoznając kasację działa jedynie w ramach stanu faktycznego ustalonego już w postępowaniu przed sądem I i II instancji.
W trakcie postępowania sądowego wnioskodawca nie zgłaszał dowodów z badań wojskowych komisji lekarskich na okoliczność, że niedorozwój umysłowy nie występował u niego w okresie odbywania służby wojskowej, nie wskazywał również, że schorzenie to wystąpiło dopiero w latach 90-tych po urazach, co do których brak jest również potwierdzenia jakimś dowodem w sprawie. Sąd Apelacyjny nie naruszył zatem przepisów postępowania w sytuacji, gdy nie stanowiło to przedmiotu zarzutów rewizyjnych i o powyższych okolicznościach nie był powiadomiony w rewizji.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja nie ma uspra- wiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393 12
KPC.