Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 1997 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie wnioskodawcy Czesława P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w W. z dnia 13 marca 1997 r. odmawiającej przyznania renty inwalidy wojennego, ustalając na podstawie opinii biegłych lekarzy (chirurga i neurologa), że wnioskodawca jest inwalidą I grupy z ogólnego stanu zdrowia, bez związku z działaniami wojennymi. Stanowisko to po- dzielił Sąd Apelacyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 1998 r. [...] oddalił apelację wnioskodawcy.
W kasacji od tego wyroku opartej na zarzucie naruszenia przepisów proceso- wych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 5, 212, 217 § 1 w związku z art. 391 KPC – skarżący (wnioskodawca) wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji, po uchyleniu również jego wyroku, do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona, powołane bowiem jako naruszone przez Sąd
Apelacyjny przepisy, które miały być jej podstawą, nie zostały w toku postępowania pominięte w sposób sprzeczny z prawem. Jedyną sporną w sprawie okolicznością było zbadanie, czy inwalidztwo wnioskodawcy według I grupy, czyniące go całkowi- cie niezdolnym do pracy i wymagającym stałej lub długotrwałej opieki innej osoby, pozostaje w związku z działaniami wojennymi, co jest konieczne dla ubiegania się o świadczenie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu in- walidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.). Podzielając ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji na podstawie opinii biegłych sądowych, lekarzy odpowiednich specjalności w sto- sunku do rozpoznanych schorzeń, Sąd Apelacyjny nie naruszył wskazanych przepi- sów postępowania. Oparte – jak się wydaje – na zarzucie naruszenia art. 217 § 1 w związku z art. 212 i art. 5 KPC twierdzenia kasacji, iż Sąd Apelacyjny winien dopu- ścić dowód „np. z zeznań świadków (...) na okoliczność stanu zdrowia skarżącego po wyjściu z obozu w 1940 r.”, nie może być podzielone w kontekście ustaleń Sądu po- czynionych na podstawie opinii biegłych. Chodziło bowiem o przesądzenie związku rozpoznanych i niewątpliwych schorzeń z udziałem w kampanii wrześniowej i poby- tem w obozie jenieckim. Związku tego nie można skutecznie dowodzić przy pomocy zeznań świadków. Chodzi bowiem o okoliczność wymagającą wiadomości specjal- nych (art. 278 § 1 KPC), której wyjaśnieniu służy dowód z opinii biegłych. Gdy więc właściwie jedyne uzasadnienie kasacji nie może być uznane za trafne, należało orzec jak w sentencji po myśli art. 39312
KPC.
========================================