Postanowienie SN z 4 marca 1999 r., II UKN 70/99

Wydany

4 marca 1999 r.

Rozpoznanie

w dniu 4 marca 1999 r. na posiedzeniu nie- jawnym

Sprawa

sprawy z powództwa Zygmunta M. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego „C.” S.A. o uznanie wypadku przy pracy, na skutek kasacji powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 26 listopada 1998 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć kasację.

Skład

Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Stefania Szymańska (sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sentencja

r.

II UKN 70/99

Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie 3-miesięcz- nego terminu od dowiedzenia się o podstawie wznowienia (art. 407 KPC) oraz nieuzupełnienie jej braków formalnych mimo wezwania sądu (art. 410 w związku z art. 130 KPC) uzasadnia odrzucenie skargi, a następnie oddalenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie.

Sąd Najwyższy,

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 października 1998 r. Sąd Rejonowy w Będzinie odrzucił skargę Zygmunta M. z dnia 29 września 1998 r. o wznowienie postępowania w sprawie [...] o sprostowanie protokołu powypadkowego zakończonej prawomoc- nym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 24 września 1998 r. – wobec niezachowania ter- minu z art. 407 KPC do wniesienia skargi. Sąd Rejonowy zaznaczył, że skarga zos- tała nadana w Urzędzie Pocztowym w D.G. w dniu 29 września 1998 r. (listem pole- conym), a o podstawie wznowienia powód dowiedział się w styczniu 1998 r. (pismo powoda z dnia 11 października 1998 r.), gdyż wówczas odnalazł zdjęcie, na którym 2 uwidoczniono (według relacji powoda) świadka wypadku przy pracy z dnia 18 kwiet- nia 1961 r. Powód nie załączył do akt tego zdjęcia, jak też do dnia wydania postano- wienia nie uzupełnił braków formalnych skargi – poprzez złożenie wniosku o uchyle- nie lub zmianę wyroku z dnia 24 września 1997 r., mimo że był wzywany pismem

Sądu z 6 października 1998 r., zatem w okolicznościach sprawy termin 3-ch miesięcy z art. 407 KPC – w optymalnym dla powoda terminie – upłynął najpóźniej w dniu 30 kwietnia 1998 r.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 1998 r. Sąd Wojewódzki- Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił zażalenie powoda. Sąd zaznaczył, że powód w zasadzie nie kwestionuje ustaleń Sądu Rejonowego, które legły u pods- taw odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, a ponieważ te ustalenia są pra- widłowe, zażalenie jest nieuzasadnione.

W kasacji powód domagał się zmiany wyżej omówionych postanowień Sądów obu instancji i „przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowa- nia w sprawie [...] zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Będzi- nie z dnia 24 września 1997 r.”, ewentualnie „o uchylenie obu postanowień i przeka- zanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu lub Sądowi Rejonowemu do ponownego roz- poznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Wbrew zarzutom podniesionym w kasacji, postanowienie Sądu Wojewódzkie- go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 26 listopada 1998 r. nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, których uchybienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy o wznowienie postępowania w sprawie [...], zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Będzinie z dnia 24 września 1997 r. Skoro skarga o wznowienie postępowania została wniesio- na po upływie 3-miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się powoda o podsta- wie wznowienia (art. 407 KPC) oraz wobec nieusunięcia przez powoda jej braków formalnych, mimo wezwania Sądu (art. 410 w związku z art. 130 KPC), Sąd Rejono- wy był władny skargę odrzucić, a Sąd Wojewódzki oddalić zażalenie powoda na pos- tanowienie odrzucające skargę o wznowienie.

Sąd Najwyższy zaznacza, że obszerne uzasadnienie kasacji właściwie spro- wadza się do kwestionowania prawidłowości postępowania Sądu Rejonowego w Bę- 3 dzinie w sprawie [...] zakończonej wyrokiem z dnia 24 września 1997 r., co świadczy o niezrozumieniu przez stronę skarżącą istoty niniejszej sprawy, która dotyczyła tylko skargi o wznowienie postępowania.

Wobec tego, iż kasacja pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia na mocy art. 393 12

KPC.

========================================