Uzasadnienie
Minister Pracy i Polityki Socjalnej wniósł rewizję nadzwyczajną od prawomoc- nego wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu z 1 października 1993 r., [...], którym to wyrokiem Sąd zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego w ten sposób, iż nie obciążył Przedsiębiorstwa Państwowego [...] Zakładów Koncentratów Spożywczych "D." w W. dodatkową składką na ubezpieczenie pracowników w wysokości 7%.
W rewizji nadzwyczajnej Minister Pracy i Polityki Socjalnej zarzucił temu wyroko- wi rażące naruszenie § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 68 poz. 330) i wnosił o uchylenie tego wyroku i oddalenie odwołania [...] Zakładów Koncentratów Spożywczych "D." od decyzji organu rentowego.
Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 1994 r. stawił się pełnomocnik spółki akcyjnej "D.", i oświadczył, że przedsiębiorstwo państwowe "D." uległo likwidacji z dniem 30 czerwca 1994 r., a w protokole odpłatnego przekazania mienia tego przedsiębiorstwa spółce akcyjnej nie figurują wierzytelności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Protokół złożono do akt Sądu Najwyższego.
Pismem z 3 października 1994 r. Minister Pracy i Polityki Socjalnej cofnął rewizję nadzwyczajną przeciwko zlikwidowanemu przedsiębiorstwu "D".
Sąd Najwyższy uznał cofnięcie rewizji za dopuszczalne i na mocy art. 393 § 2 w zw. z art. 423 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.