Uzasadnienie
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowie- niem z dnia 12 lipca 1999 r. [...] odrzucił kasację Jerzego A. od wyroku tego Sądu z dnia 22 lutego 1999 r. jako niedopuszczalną na podstawie art. 392 § 1 KPC.
Jerzy A. zaskarżył to postanowienie zażaleniem, wnosząc o rozpatrzenie sprawy wobec wyczerpania możliwości pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia przed sądem pierwszej instancji. Jest chory i nie nadaje się do pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja do Sądu Najwyższego przysługuje od wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji (art. 392 § 1 KPC). Przepisy określają sposób wniesienia tego swois- tego prawnego środka zaskarżenia, o ograniczonym zakresie przedmiotowym, pod- 2 miotowym i czasowym. Kasację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (art. 3934 KPC). Jest to sąd drugiej instancji, bo tylko od jego orzeczenia przysługuje kasacja. Ten też sąd jest właściwy do oceny dopuszczalności jej wniesienia.
Kasacja, która nie spełnia ustawowych warunków dopuszczalności, podlega odrzuceniu (art. 3935 KPC). Należy wobec powyższego przyjąć, że do odrzucenia kasacji niedopuszczalnej prawnie kompetentny jest wyłącznie sąd drugiej instancji (art. 3935 KPC) lub Sąd Najwyższy (art. 3938 § 1 KPC). Uprawnienie takie nie przys- ługuje natomiast sądowi pierwszej instancji. Potwierdzenie zasadności tego rozumo- wania wynika także z treści art. 39318
KPC, zgodnie z którym zażalenie do Sądu
Najwyższego przysługuje tylko od postanowienia sądu drugiej instancji o odrzuceniu kasacji.
Sąd pierwszej instancji nie może wobec tego odrzucić kasacji od wyroku tego sądu z powodu jej niedopuszczalności na podstawie art. 392 KPC. Kasację taką sąd ten powinien przekazać do rozpoznania sądowi drugiej instancji, który byłby właściwy do rozpoznania apelacji.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 386 § 4 KPC w związku z art. 397 § 2 KPC i art. 39319
KPC, orzekł jak w sentencji.