Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Katowicach odrzucił kasację Henryka B. od wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 1999 r. oddalającą apelację od wyroku Sądu Wojewódzkiego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 27 maja 1998 r., któ- rym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. odmawiającej zastosowania do emerytury górniczej przelicznika 1,5. Sąd Apelacyjny ustalił bowiem, iż wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1563,84 zł, co czyni kasację niedopuszczalną.
Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Wezwany do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia 7 lipca 1999 r. poinformował Sąd Apelacyjny, iż wyliczenie kwoty 8.271,60 zł wynika z porównania świadczenia, jakie otrzymuje wnioskodawca ze świadczeniem, jakie posiada Albin B.
- - świadek w sprawie, posiadający podobny staż ubezpieczeniowy. Tymczasem pod- stawa wymiaru emerytury lub renty w każdym indywidualnym przypadku uzależniona jest od wysokości osiąganych zarobków i posiadanego okresu zatrudnienia (ubez- pieczenia), ustalana na podstawie dokumentów dotyczących danego pracownika, a nawet osoby o podobnym stażu, z uwagi na różne okoliczności (wynagrodzenie, rodzaj pracy i zajmowane stanowisko) nie posiadają identycznych świadczeń eme- rytalno-rentowych i zaproponowana metoda obliczania wartości przedmiotu zaskar- żenia jest niedopuszczalna. Dlatego też w przedmiotowej sprawie wartością przed- miotu zaskarżenia może być tylko różnica pomiędzy świadczeniem dotychczas przez wnioskodawcę pobieranym a świadczeniem, jakie by hipotetycznie otrzymywał, gdyby jego żądanie o przeliczenie okresu pracy przez mnożnik 1,5 zostało uwzględ- nione. Przyjęcie zatem okresu zatrudnienia od 1 stycznia 1975 r. do 31 stycznia 1984 r. jako pracy górniczej wykonywanej pod ziemią i przemnożenie jej przez 1,5 spowo- dowałoby wzrost świadczenia wnioskodawcy o 130,32 zł brutto miesięcznie, zaś za okres 12 miesięcy kwota ta wyniosłaby 1563,84 zł. Tylko ta kwota więc może stano- wić wartość przedmiotu zaskarżenia, co w świetle przepisu art. 393 pkt 1 KPC czyni kasację niedopuszczalną.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39319 w związku z art. 385 KPC postanowił jak w sentencji.