Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 1999 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie odrzucił kasację Ireny M. od wyroku tego Sądu z dnia 14 lipca 1999 r., ponieważ wnioskodawczyni nie podała w kasacji warto- ści przedmiotu zaskarżenia, twierdząc iż kasacja dotyczy ustalenia prawa.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Wbrew odmiennym twierdzeniom wnioskodawczyni sprawa o wysokość skła- dek na ubezpieczenie społeczne jest sprawą o świadczenie. W tego typu sprawach, zgodnie z treścią art. 393 pkt 1 KPC kasacja nie jest dopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5 tysięcy złotych. Jak wynika z treści art. 3933 KPC określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy do formalnych warunków 2 kasacji. Sąd drugiej instancji zasadnie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia kasacji przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnioskodawczyni nie po- dała tej wartości a tym samym kasacja nie spełnia formalnych warunków. Skoro mimo wezwania Sądu drugiej instancji Irena M. nie uzupełniła braków w wyznaczo- nym terminie, kasacja zgodnie z art. 3935
KPC podlegała odrzuceniu jak uczynił to
Sąd Apelacyjny. W tych okolicznościach na postanowienie o odrzuceniu kasacji od- powiada prawu (art. 3935 KPC).
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.