Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 18 września 2012 r. oddalił apelację skarżącej Spółki od wyroku Sądu Okręgowego z 30 maja 2011 r. Przedmiotem sporu była wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zainteresowanych (ubezpieczonych). Spółka wniosła skargę kasacyjną i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na 90.418 zł. Sąd zweryfikował tę wartość biorąc za podstawę różnicę należnych składek obliczoną od przychodów ubezpieczonych osobno w każdej zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach zainteresowanych: J. O. na 7.960 zł, M. P. na 3.519 zł, W. P. na 4.424 zł, J. P. na 14.376 zł, D. P. na 7.139 zł, D. S. na 377 zł. W konsekwencji z wyłączeniem J. P. odrzucił skargę kasacyjną w stosunku do tych zainteresowanych, jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.), której nie aprobował jako sumy odrębnych wartości przedmiotów zaskarżenia, wynikających z indywidualnych decyzji.
W zażaleniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 k.p.c. w związku z art. 39821 § 2 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej w stosunku do zainteresowanych, a w konsekwencji jej niezasadne odrzucenie, jako niespełniającej wymogu zakreślonego w art. 3982 § 1 k.p.c.; 2) art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. przez niezasadne przyjęcie, iż zainteresowani – pracownicy – występują w sprawie na zasadzie współuczestnictwa formalnego. W uzasadnieniu podano, że spór toczył się pomiędzy powodem a organem rentowym, co wykluczało przyjmowanie jakiegokolwiek współuczestnictwa zainteresowanych w znaczeniu art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. i jednostkowego wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia indywidualnie w stosunku do poszczególnych zainteresowanych. Roszczenia powinny być więc zsumowane i określać wartość przedmiotu zaskarżenia. Występowanie w sprawie wielu zainteresowanych nie świadczy o współuczestnictwie formalnym prowadzącym do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia odrębnie dla każdego z nich. Skarżąca odwołała się do postanowień Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2009 r., II UZ 12/09 i z 11 maja 2012 r., I UZ 17/12).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Sprawa wywołała zagadnienie prawne – „Czy objęcie jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oznacza, że w skardze kasacyjnej płatnika roszczenia z nich wynikające 3 podlegają zsumowaniu przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 21 k.p.c. w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.), czy też wartość przedmiotu zaskarżenia należy liczyć odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika?” Skład powiększony Sąd Najwyższego w uchwale z 12 czerwca 2014 r., sygn. II UZP 1/14, stwierdził, że „W razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.)”.
Zarzuty zażalenia naruszenia art. 21 k.p.c. i art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c. okazały się zatem niezasadne, jako że decyduje indywidualny pracowniczy stosunek podlegania ubezpieczeniom społecznym. Na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie składa się więc suma wartości przedmiotów zaskarżenia w sprawach zainteresowanych, w stosunku do których skarga kasacyjna została zasadnie odrzucona.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.