Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 7 stycznia 1998 r., odrzucił kasację od postanowienia tego Sądu z dnia 29 paź- dziernika 1997 r., oddalającego zażalenie wnioskodawcy Grzegorza G. na postano- wienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 1 października 1997 r. [...], którym to postanowieniem odrzucono jego odwo- łanie od decyzji Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia 17 września oraz z dnia 22 grudnia 1997 r., ponieważ zostało wniesione z nadmiernym przekroczeniem terminu.
W uzasadnieniu swego postanowienia o odrzuceniu kasacji Sąd Apelacyjny wskazał, że wnoszący ją adwokat Monika G. nie dołączyła pełnomocnictwa, a wez- 2 wana do uzupełnienia tego braku, w zakreślonym przez Sąd terminie, pełnomocnic- twa nie złożyła.
W zażaleniu na to postanowienie adwokat Monika G., bez sprecyzowania wniosków, zarzuciła, że jest ono niezasadne, „(...) gdyż jest sprzeczne z obowiązują- cym stanem prawnym”.
Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Błędny jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu zażalenia, że: „Przepisy Ko- deksu Postępowania Cywilnego jakkolwiek wymagają sporządzenia kasacji przez adwokata, to nie precyzują wymogu konieczności ustanowienia pełnomocnika w pos- tępowaniu przed Sądem Najwyższym”.
Samo sporządzenie kasacji przez adwokata lub radcę prawnego, który nie jest pełnomocnikiem strony, nie wystarcza dla skutecznego zaskarżenia orzeczenia sądu drugiej instancji, wskazanego w art. 392 § 1 KPC. Zgodnie bowiem z art. 393 2 § 1
KPC kasacja powinna być wniesiona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Mówiąc innymi słowy: osobą uprawnioną do wniesienia kasacji jest pełnomocnik strony, legitymujący się określonymi kwalifikacjami zawodowymi.
Bezprzedmiotowe są dalsze wywody zawarte w uzasadnieniu zażalenia co do formy udzielenia pełnomocnictwa, obowiązku sądu orzekającego w zakresie żądania uzupełnienia kasacji poprzez wezwanie o przedłożenie pełnomocnictwa, trudności porozumienia się adwokata ze stroną. Wszystkie te zagadnienia są uregulowane przepisami art. 86-97 KPC, które mają zastosowanie również w postępowaniu kasa- cyjnym. Przepisy te zawierają odpowiedzi na wszystkie wątpliwości, o „rozstrzygnię- cie których” zwróciła się do Sądu Najwyższego wnosząca zażalenie.
Sąd Najwyższy zauważa, że Sąd Apelacyjny w sposób zgodny z przepisami art. 89 w związku z art. 130 § 1 KPC zwrócił się do pełnomocnika o uzupełnienie bra- ków kasacji poprzez złożenie pełnomocnictwa w zakreślonym terminie a sposób uzyskania podpisu strony na pełnomocnictwie zależy wyłącznie od inwencji pełno- mocnika i jego mocodawcy. Podkreślić należy również, że rozpoznanie zawartego w uzasadnieniu zażalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, nie należy do kompetencji Sądu Najwyższego w postępowaniu zażaleniowym. Stosow- nie do art. 169 KPC pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym miała być 3 dokonana czynność procesowa, czyli - w rozpatrywanej sprawie - do sądu, któremu należało w zakreślonym terminie przedłożyć pełnomocnictwo do wniesienia kasacji.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie przepisu art. 393 18 w związku z art. 397 i 385 KPC orzekł jak w sentencji postanowienia.