Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach w punk- cie 1 postanowieniem z dnia 19 lutego 2001 r. [...] odrzucił kasację Romana C. od wyroku tegoż Sądu z dnia 4 października 2000 r. [...], w pkt 2 - odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, w pkt 3 - oddalił wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu.
Uzasadniając odrzucenie kasacji Sąd stwierdził w szczególności, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wysokości emerytury ubezpieczonego jest niższa od wymaganej przepisem art. 392 1 § 1 KPC. Również wniosek o przywrócenie ter- minu podlega odrzuceniu na podstawie art. 171 KPC, bowiem zgodnie ze stanowi- skiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 marca 2000 r., II
UZ 1/00, sąd drugiej instancji uznając kasację za niedopuszczalną przedmiotowo nie ma obowiązku merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesie- nia. Natomiast wniosek ubezpieczonego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu 2 podlega oddaleniu na podstawie art. 117 KPC. W niniejszej sprawie ubezpieczone- mu nie przysługuje kasacja, a zatem wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem jej wniesienia należało uznać za oczywiście bezzasadny.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego za- rzucił „mylne przyjęcie, iż nie przysługuje kasacja w niniejszej sprawie z uwagi na wartość przedmiotu sporu podczas gdy z treści tego przepisu wynika, iż w sporach dotyczących przyznania renty, a takim jest niniejszy spór, kasacja przysługuje nie- zależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia” i wniósł o uchylenie zaskarżonego po- stanowienia, przyznanie powodowi pełnomocnika z urzędu i przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że Kasa
Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddział Regionalny w B.B. decyzją z dnia 11 maja 1999 r. przyznała ubezpieczonemu Romanowi C. emeryturę na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) ustalając wysokość części składkowej na kwotę 139,50 zł i części uzupełniającej na kwotę 363,13, zawieszając w 100% wy- płatę tej drugiej części z powodu niezaprzestania przez ubezpieczonego prowadze- nia działalności rolniczej. W sprawie głównym przedmiotem sporu było zawieszenie części składkowej emerytury w całości na podstawie art. 28 ust. 4 tej ustawy. Trafny jest zatem pogląd Sądu drugiej instancji wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wysokość rolniczej emerytury ubezpieczonego. Błędny jest natomiast pogląd wnoszącego zażalenie, że przed- miotem sprawy jest przyznanie prawa do renty. Z treści decyzji organu rentowego i wyroków Sądu obu instancji wynika bowiem jednoznacznie, że ubezpieczonemu przyznane zostało prawo do emerytury rolniczej, zaś dochodzi on „wypłaty emerytury w pełnej wysokości.” W związku z tym należy przyjąć, że sprawa o częściowe zawie- szenie wypłaty emerytury jest sprawą o prawo majątkowe w rozumieniu art. 392 1 § 1
KPC.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
========================================