Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 22 lutego 2011 r. odrzucił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 9 września 2010 r., przyjmując, że nie mogła być wniesiona przez pracownika Zakładu Emerytalno-Rentowego […], gdyż nie może być pełnomocnikiem procesowym pozwanego (art. 86 i 87 k.p.c.).
W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie prawa procesowego (w szczególności art. 67 § 2 k.p.c. w związku z art. 87 § 2 k.p.c. i art. 460 § 1 k.p.c.) przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Powiększony skład Sądu Najwyższego w uchwale z 13 października 2011 r., II UZP 6/11 (LEX nr 951414), której nadano moc zasady prawnej, przyjął, że pracownik Zakładu Emerytalno – Rentowego […] niebędący radcą prawnym nie może być pełnomocnikiem procesowym Dyrektora tego Zakładu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 87 § 1 i 2 k.p.c.). Stwierdził jednocześnie, iż ze względu na określoną praktykę dopuszczania przez sądy pracowników jako pełnomocników, dokonana w uchwale wykładnia ma zastosowanie na przyszłość, od dnia jej podjęcia.
Kierując się tym stanowiskiem uchylono zaskarżone postanowienie.