Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem wydanym w dniu 30 maja 2011 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 sierpnia 2010 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia 14 lutego 2005 r., wydaną w stosunku do K. K. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu oraz zasądził od pozwanego organu rentowego na rzecz powoda K. K. kwotę 900.00 zł tytułem 2 zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za obie instancje. Jak wynika z uzasadnienia na zasądzoną przez Sąd drugiej instancji na rzecz powoda kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego w kwocie 900,00 zł ustalone na podstawie przepisu § 6 i § 13 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.
Na powyższe postanowienie o kosztach powód K. K. wniósł zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest wadliwe. W niniejszej sprawie powinno mieć zastosowanie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W uzasadnieniu postanowienia powołano jako podstawę rozstrzygnięcia art. 98 k.p.c., co skutkowało koniecznością zasądzenia w niniejszej sprawie kosztów na podstawie § 12 w związku z § 6 powołanego wyżej rozporządzenia.
Mając na uwadze, że wartość przedmiotu sporu rozprawy głównej wynosiła 748901,12 zł, w myśl powołanych przepisów za reprezentowanie strony w sądzie pierwszej instancji radcy prawnemu przysługuje stawka minimalna w wysokości 7200,00 zł, natomiast w sądzie drugiej instancji 75% wyżej wymienionej kwoty tj. 5400 złotych, co daje łączną kwotę 12 600 zł. Wskazać należy, że wyłącznie w myśl art. 102 k.p.c. zwrot kosztów może być zasądzony według zasad słuszności, w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Zatem tylko na tej podstawie sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów albo nie obciążyć jej w ogóle kosztami.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.