Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie posta- nowieniem z dnia 14 stycznia 1998 r., odrzucił kasację Alfreda L. w sprawie przeciw- ko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu i zwrot zasiłku chorobowego. Zgodnie z art. 393 2
KPC
Sąd uznał, że złożenie kasacji samodzielnie przez wnioskodawcę jest niedopusz- czalne, gdyż nie ma on kwalifikacji wymienionych w art. 393 2 § 2 KPC.
Postanowieniem tego Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. został ustanowiony dla wnioskodawcy adwokat do wniesienia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 listopada 1997 r. i Sąd odrzucił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie z dnia 14 stycznia 1998 r. z uwagi na przekroczenie terminu z art. 394 § 2 KPC.
Następnym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 1998 r. Sąd Apelacyjny odrzu- cił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. uznając, że od postanowienia tego, jako kończącego postępowanie, przysługiwała kasacja, a nie zażalenie. Równocześnie Sąd przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 stycznia 1998 r. w przedmiocie odrzucenia kasacji, gdyż wnioskodawca został mylnie poinformowany przez Sąd o prawie wniesienia kasacji w terminie miesięcznym, podczas gdy pouczenie powinno dotyczyć zażalenia.
Wnioskodawca wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 stycznia i 26 lutego 1998 r. oraz kasację od wyroku tego Sądu z dnia 14 listopada 1997 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.
Sad Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 1998 r. nie jest zasadne, bowiem kasacja podlegała odrzuceniu, ponieważ nie została wniesiona przez osobę wymienioną w art. 393 2
KPC. Nie stanowi również uchybienia Sądu Apelacyjnego wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wnioskodawca złożył też wnio- sek o ustanowienie dla niego adwokata z urzędu.
Zasadnie natomiast zarzucił wnioskodawca, że nie było podstaw do odrzuce- nia w pkt I postanowienia Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. zażalenia wnioskodawcy od 3 postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 14 stycznia 1998 r. w przedmiocie uchy- bienia terminu, skoro otrzymał w tym zakresie mylną informację.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego, wy- rażony w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 1997 r., I PZ 28/97 (OSNAPiUS 1998 nr 12, poz. 364), że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji, jest niedopuszczalne i nie może być rozpoznane jako kasacja. Jednakże w rozpoznawanej sprawie doszło do mylne- go poinformowania wnioskodawcy o przysługujących mu środkach odwoławczych, dlatego Sad Najwyższy rozpoznał jego zażalenie jako kasację od postanowienia Sądu drugiej instancji z 26 lutego 1998 r.
W sprawie doszło do wyznaczenia przez Sąd drugiej instancji adwokata z urzędu dla wnioskodawcy w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 1998 r., a więc po upływie terminu do złożenia kasacji. Wniesienie kasacji przez pełnomocnika wnios- kodawcy z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wymaga zatem obecnie, rozpoznania tego wniosku przez Sąd Apelacyjny.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak wyżej.