Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 marca 1999 r. odrzucił kasację Artura S., ponieważ została wniesiona przez stronę nieuprawnioną. Zdaniem Sądu, kasacja została wniesiona wadliwie, ponieważ wnioskodawca nie uzupełnił jej braków, gdyż nie dołączył upoważnienia dla radcy prawnego. Sąd zwrócił także uwagę, że załączone do pisma z dnia 14 stycznia 1999 r., uzupełniającego braki ka- sacji, pełnomocnictwo nie zostało udzielone przez związek zawodowy spółdzielni mieszkaniowej. Pełnomocnictwa udzielił Związek Inwalidów Wojennych, a z żadnego z pism nie wynika, aby radcę prawnego wiązał z tą organizacją stosunek o charakte- rze trwałym. Wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Jednym z koniecznych warunków, którym powinna czynić zadość kasacja (art. 2 3933 KPC), jest dołączenie przez adwokata lub radcę prawnego umocowanego do sporządzenia i wniesienia kasacji pełnomocnictwa strony, którą reprezentuje. Brak takiego pełnomocnictwa uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej z in- nych przyczyn (art. 3935 KPC). W rozpoznawanej sprawie wnoszący kasację radca prawny winien wykazać w Sądzie przyjmującym kasację, że był umocowany do jej sporządzenia i podpisania w imieniu strony skarżącej. Brak ten nie został uzupełnio- ny, czego skutkiem było odrzucenie kasacji przez Sąd drugiej instancji.
Zgodnie z art. 3934
KPC kasację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, co oznacza, że już w momencie wniesienia jej do tegoż sądu powinna ona czynić zadość wszystkim wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, w tym także spełniać warunek określony w art. 126 § 3 KPC, zaś obowiązkiem sądu drugiej instancji jest zbadanie czy kasacja odpowiada przewidzianym prawem wa- runkom. Do obowiązków tego sądu w przypadku wezwania do uzupełnienia braków kasacji należy ocena, czy dokonano tego w zakreślonym terminie.
Skoro Sąd drugiej instancji stwierdził, że mimo upływu terminu udzielonego do nadesłania podpisanego przez stronę pełnomocnictwa dla sporządzającego kasację, nie zostało ono nadesłane, miał podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia (art. 3932 i 3933 KPC).
Dlatego też Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i orzekł jak w sentencji.