Uzasadnienie
Powódka Anna G. wniosła do Sądu Rejonowego w Jaśle pozew przeciwko
Szkole Podstawowej w O. o odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej.
Pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła, że ostatnim miejscem zatrud- nienia powódki była Szkoła Podstawowa w B.D.
Sąd Rejonowy w Jaśle wezwał Szkołę Podstawową w B.D. do udziału w spra- wie w charakterze pozwanej w trybie art. 194 § 1 KPC.
Wyrokiem z dnia 27 lutego 1997 r. Sąd ten uwzględnił powództwo zasądzając 2 na rzecz powódki kwotę 7.339,50 zł odszkodowania solidarnie od obydwu pozwa- nych Szkół. Obydwie pozwane złożyły wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnie- niem i obydwie wyrok ten otrzymały. Apelację od powyższego wyroku wniosła tylko
Szkoła Podstawowa w O. i Sąd Wojewódzki w Krośnie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 1997 r. apelację tę uwzględnił w ten sposób, że w stosunku do tej pozwanej po- wództwo oddalił.
Szkoła Podstawowa w B.D. złożyła w terminie wniosek o doręczenie wyroku
Sądu Wojewódzkiego z uzasadnieniem, a jej pełnomocnik zaskarżył ten wyrok kasa- cją.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 1997 r. Sąd Wojewódzki w Krośnie odrzu- cił kasację pozwanej Szkoły Podstawowej w B.D. uzasadniając, że pozwana ta nie wniosła apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle, wobec czego rozpatrzeniu przez Sąd Wojewódzki podlegała tylko apelacja Szkoły Podstawowej w O. - w grani- cach tej apelacji, przy czym będące przedmiotem zaskarżenia prawa i obowiązki nie były wspólne dla obu pozwanych. Tym samym w stosunku do Szkoły Podstawowej w
B.D. wyrok uprawomocnił się i nie służy od niego środek odwoławczy.
Powyższe postanowienie zaskarżyła Szkoła Podstawowa w B.D. wnosząc o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Pozwana Szkoła Podstawowa w B.D. została zapoznana nie tylko z motywami wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie, ale i z apelacją pozwanej Szkoły Podstawowej w O. Nie mogła przeto nie wiedzieć, że ta druga Szkoła mimo że powódka skierowała powództwo właśnie przeciwko niej - kwestionuje podstawy prawne swojej odpowie- dzialności i wskazuje na Szkołę Podstawową w B.D. jako zobowiązaną do naprawie- nia szkody. Apelacja Szkoły Podstawowej w O. nie kwestionowała bowiem, że po- wódka nie zachorowała na chorobę zawodową, lecz że nabawiła się tej choroby po- dczas zatrudnienia w Szkole Podstawowej w B.D. Jednakże ta ostatnia Szkoła apela- cji nie wniosła i swojej podstawy odpowiedzialności nie kwestionowała - nie złożyła też, jak to twierdzi w zażaleniu, żadnego pisma procesowego, bądź odpowiedzi na apelację, a na rozprawie apelacyjnej wnosiła o oddalenie apelacji, co jest równoznaczne z nie kwestionowaniem własnej odpowiedzialności wobec powódki, tyle tylko, że z przejęciem jej solidarnie ze Szkołą Podstawową w O. 3
Solidarność zobowiązania nie oznacza jego podzielenia w równych częściach między kilku zobowiązanych, lecz w całości obciąża tego, od którego uprawniony żąda świadczenia. Nie można przeto wykluczyć, że gdyby wyrok Sądu Rejonowego w Jaśle nie został zaskarżony - powódka wystąpiłaby o zapłatę odszkodowania do
Szkoły w B.D. i ta Szkoła zobowiązana byłaby do spełnienia świadczenia. Skoro za- tem Szkoła Podstawowa w B.D. wnosiła na rozprawie apelacyjnej o oddalenie apela- cji - musiała się liczyć z ewentualnością zapłaty odszkodowania.
Sąd Wojewódzki zmieniając zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego trafnie za- kwestionował przyjętą przez Sąd Rejonowy solidarną odpowiedzialność obu Szkół wykazując, między innymi przez powołanie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1994 r., II PZP 3/94 (OSNAPiUS 1994, Nr 4, poz. 65), że za zachorowanie na chorobę zawodową odpowiada ten zakład pracy, w którym pracownik był zatrud- niony podczas stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą (art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawo- dowych, Dz. U. z 1983 r. Nr 30 poz. 144 ze zm.). Tym samym trafne jest stanowisko
Sądu Wojewódzkiego zajęte w zaskarżonym postanowieniu, iż apelacja Szkoły
Podstawowej w O. nie mogła skutkować rozpoznania sprawy na rzecz Szkoły
Podstawowej w B.D., która wyroku Sądu I instancji nie zaskarżyła, gdyż pomiędzy obydwiema pozwanymi Szkołami nie istniała w stosunku do powódki wspólnota praw i obowiązków. Błędny jest też pogląd skarżącego, że pomiędzy pozwanymi występuje współuczestnictwo jednolite, skoro nie wynikało ono ani ze stosunku za- trudnienia powódki w obu szkołach, ani z powołanego art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy wy- padkowej. Z chwilą upływu terminu do wniesienia apelacji od wyroku Sądu Rejono- wego w Jaśle stał on się prawomocny dla tej pozwanej, która nie wniosła od niego środka odwoławczego. Tym samym pozwanej Szkole Podstawowej w B.D. kasacja nie przysługuje, gdyż w świetle art. 392 § 1 KPC służy ona stronie od wyroku Sądu drugiej instancji, zaś dla tej Szkoły sprawa uprawomocniła się w pierwszej instancji i na przeszkodzie temu stwierdzeniu nie stoi fakt, iż była ona zawiadomiona o roz- prawie apelacyjnej oraz otrzymała wyrok Sądu Wojewódzkiego z uzasadnieniem.
Kasacja Szkoły Podstawowej w B.D. podlegała zatem odrzuceniu, co Sąd
Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem uczynił, zaś zażalenia na to postanowie- nie nie można - z wyżej przytoczonych motywów - uznać za uzasadnione.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319
KPC w związku z art. 385 KPC orzekł jak w sentencji.
========================================