Uzasadnienie
Pełnomocnik ubezpieczonego Andrzeja T. zaskarżył zażaleniem postanowie- nie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2002 r. o odrzuceniu kasacji od postanowienia tego Sądu z dnia 8 lutego 2002 r., twierdząc, że wskazał prawidłowo wartość przedmiotu kasacyjnego zaskar- żenia w kwocie 12.046 zł, albowiem obejmuje ona należność główną w kwocie 4.048, 30 zł oraz skapitalizowane odsetki w kwocie 7.997,70 zł. Ponadto o dopuszczalności kasacji świadczy to, że rozpoznawana sprawa dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpie- czenia społecznego, skoro „wnioskodawca kwestionuje objęcie go ubezpieczeniem społecznym, co przesądza kasacyjny charakter sprawy bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne. Przedmiotem rozpoznania sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych jest odwołanie od decyzji organu rentowego, które powin- no zawierać oznaczenie, tj. wskazanie, konkretnej zaskarżanej decyzji (art. 47710 § 1 k.p.c.). W odwołaniu wnioskodawca zaskarżył wskazaną przez siebie decyzję organu ubezpieczeń społecznych z dnia 27 listopada 2000 r., znak De-40/U/Ś/58/2000, w której obciążono wnioskodawcę obowiązkiem zapłaty zaległych składek z tytułu ubezpieczenia społecznego jego wspólnika w spółce cywilnej (Roberta B.) za okres od stycznia 1996 r. do czerwca 1997 r. w kwocie 4.048,30 zł. Wprawdzie kwota ta została określona jako należność główna, jednakże w zaskarżonej decyzji organ ubezpieczeń społecznych nie naliczył i nie obciążył wnioskodawcy obowiązkiem za- płaty odsetek od tej należności. Skoro zatem przedmiot zaskarżonej decyzji obejmo- wał wyłącznie obciążenie wnioskodawcy obowiązkiem zapłaty kwoty 4.048,30 zł, to wyliczone przez niego samego odsetki nie wchodzą do wartości przedmiotu sporu i przedmiotu zaskarżenia, albowiem roszczenie odsetkowe nie było objęte treścią wy- danej w jego sprawie decyzji z dnia 27 listopada 2000 r., która w nieistniejącej czę- ści, tj. w zakresie odnoszonym przez wnioskodawcę do odsetek od zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, o których zaskarżona decyzja w ogóle nie orzekała, nie mogła być objęta przedmiotem odwołania, ani nie była objęta zakresem orzekania przez sądy ubezpieczeń społecznych.
Oznacza to, że w sprawach z zakresu ubez- pieczeń społecznych wartość przedmiotu sporu, jak i wartość przedmiotu kasacyjne- go zaskarżenia, nie może być wyższa niż ustalona w zaskarżonej decyzji organu ubezpieczeń społecznych.
Próba pełnomocnika wnioskodawcy przypisania sprawie - dotyczącej należno- ści z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne - charakteru sprawy o objęcie obo- wiązkiem ubezpieczenia społecznego, w której kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, jest oczywistym nieporozumieniem. Wystarczy wskazać, że sam wnioskodawca w zażaleniu twierdzi, że „swoje składki zapłacił”, co oznacza jednoznaczne przyznanie podlegania przezeń obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w spornym okresie. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ ubezpieczeń społecznych w ogóle nie orzekał o podleganiu lub niepodleganiu obowiązkowi ubez- pieczeń społecznych, ale na podstawie art. 83 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) i art. 115 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze 3 zm.), stwierdził odpowiedzialność całym majątkiem wnioskodawcy, będącego wspól- nikiem spółki cywilnej, za zaległości składkowe drugiego wspólnika tej spółki, który nie zapłacił obciążających go składek na ubezpieczenie społeczne.
Powyższe pro- wadzi do wniosku, że odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu ubezpieczeń spo- łecznych dotyczącej wymiaru i poboru składki z tytułu podlegania obowiązkowi ubez- pieczenia społecznego kwalifikuje się jako sprawa o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3921 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., a nie jako sprawa o objęcie obowiązkiem ubez- pieczenia społecznego (art. 3921 § 1 zdanie drugie k.p.c.).
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.