Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 grudnia 1995 r. organ rentowy dokonał waloryzacji emerytu- ry wnioskodawcy Czesława H. od 1 grudnia 1995 r. ustalając wysokość świadczenia na kwotę 607,53 zł.
Od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie do Sądu Wojewódz- kiego w Lublinie, który oddalił je wyrokiem z dnia 20 grudnia 1996 r.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 1997 r. Sąd Wojewódzki odmówił sporzą- dzenia uzasadnienia wyroku, stwierdzając, że żądanie wnioskodawcy w tym przed- miocie zgłoszone zostało przed datą ogłoszenia wyroku i dlatego nie wywołuje skut- ków prawnych.
Na powyższe postanowienie Sądu Wojewódzkiego wnioskodawca złożył za- żalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i doręczenie wy- roku wraz z uzasadnieniem.
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 1997 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, po- dzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego, oddalił zażalenie.
W dniu 10 października 1997 r. Czesław H. złożył wniosek o wznowienie pos- tępowania, w którym stwierdził, że nie brał udziału w postępowaniu przed sądem i z tego względu został pozbawiony możności obrony swych praw. W skardze o wzno- wienie postępowania wnioskodawca podnosił, iż nie stawił się na rozprawę w dniu 11 grudnia 1996 r. ponieważ był chory.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 1998 r. Sąd Wojewódzki odrzucił skargę powoda, stwierdzając, że zgodnie z art. 407 KPC skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym i termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona lub jej przedstawiciel ustawowy. Czesław H. stwierdził, że o wyroku Sądu
Wojewódzkiego dowiedział się w dniu 17 lutego 1997 r., skargę o wznowienie postępowania wniósł dopiero 10 października 1997 r., dlatego też jego skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 410 § 1 KPC.
Na powyższe postanowienie Czesław H. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 czerwca 1998 r. oddalił zażalenie, podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego.
Od powyższego postanowienia wnioskodawca złożył, pismo nazwane skargą o wznowienie postępowania, i wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie orzeczeń
Sądu Wojewódzkiego poprzedzających zaskarżone postanowienie.
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 lipca 1998 r. odrzucił kasację, nazwaną skargą, stwierdzając, że została ona wniesiona przez samą stronę, która nie zalicza się do kręgu osób wymienionych w art. 393 2 § 2 KPC i jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 393 5
KPC podlega odrzuceniu. W zażaleniu na to postanowienie, wnioskodawca zarzucił, że - wobec nazwy i treści pisma - Sąd Ape- lacyjny nie miał podstaw do potraktowania go jako kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r. [...], oddalające zażalenie wnioskodawcy, zostało przez niego zaskarżone pismem nazwanym skargą o wznowienie postępowania. Nie było więc podstaw, by wbrew jego nazwie i treści, z urzędu traktować je jako kasację i stosować w związku z tym rygory przewidziane w art. 393 2 § 1 KPC. Rzeczą Sądu Apelacyjnego było - w przypadku wątpliwości - wez- wanie wnioskodawcy do sprecyzowania treści pisma i oświadczenie się, czy winno być potraktowane jako kasacja (art. 130 w związku z art. 393 3 i 406 KPC). Zanie- chanie tego w sytuacji, gdy w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego od- rzucające kasację, wnioskodawca wyraźnie wskazał, że pismo jego nie było kasacją, ale skargą o wznowienie postępowania, daje podstawy do przyjęcia, że odrzucenie kasacji nie było uzasadnione.
Z tych względów należało uchylić zaskarżone postanowienie i orzec jak w sentencji. W związku z tym Sąd Apelacyjny powinien rozpoznać i ocenić złożoną przez wnioskodawcę skargę o wznowienie postępowania.
========================================