Uzasadnienie
Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym z niezbędnych elementów takiej skargi jest wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem prawnym (ani zwyczajnym, ani nadzwyczajnym), który służyłby do kwestionowania prawomocnych orzeczeń sądów II instancji i byłby surogatem skargi kasacyjnej w sprawach, w których skarga kasacyjna nie przysługuje. Taką funkcję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zdaje się widzieć skarżący, czego dowodem jest, że w analizowanej właśnie sprawie najpierw złożył skargę kasacyjną, a gdy została ona odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu (odrzucenie to zakwestionował zażaleniem, które Sąd Najwyższy oddalił), to wystąpił właśnie z niniejszą skargą.
Tymczasem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie prowadzi w żadnym wypadku do podważenia rozstrzygnięcia i ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy. Zmierza ona wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy orzeczenia prejudycjalnego, umożliwiającego dochodzenie ewentualnego odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe. Konsekwencją opisanego charakteru i celu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia są jej wymagania wskazane w art. 4245 § 1 k.p.c., a wśród nich wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Choć zatem badana skarga zawiera tzw. „wnioski skargi”, to mimo, że mówią one o żądaniu stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, to dalej występuje żądanie uchylenia kwestionowanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi niższej instancji. W ten sposób jest to w istocie wniosek, jaki można zawrzeć w skardze kasacyjnej, lecz nie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest bowiem możliwe, nawet przy hipotetycznym przyznaniu racji skarżącemu, wydanie orzeczenia zgodnego z jego wnioskiem, zatem z punktu widzenia art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. należy przyjąć, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie 3 niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie pozór takiego wniosku. W takim stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.