Postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 2/06

Wydany

18 stycznia 2006 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w W. przeciwko D. W. - Komornikowi Rewiru X przy Sądzie Rejonowym w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 października 2005 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Jacek Gudowski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok

Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2004 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanej D. W. na rzecz powódki Spółdzielni Mieszkaniowej w W. kwotę 3 600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 czerwca 2004 r. do dnia zapłaty, a w pozostałej części powództwo oddalił oraz częściowo oddalił apelację powódki.

Pozwana zaskarżyła ten wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 424 5 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazania że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., które powinny być spełnione w sposób kumulatywny, mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

W postanowieniu z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 (niepubl.) Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. W szczególności, skoro ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów 3 przedstawiony odrębnie. Tymczasem w skardze pozwanej nie wskazano – wbrew wymaganiu określonemu w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarga pozwanej zawiera także inne usterki.

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powołanie i przestawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; por. także art. 243 k.p.c.). Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, gdyż ograniczyła się wyłącznie do wskazania możliwości wystąpienia szkody w wysokości 4.724 zł, którą zobowiązana jest uiścić na rzecz powódki na mocy zaskarżonego wyroku.

Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie służy zapobieganiu szkodzie, mogącej powstać wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, ale jest środkiem prawnym, który – w razie jego uwzględnienia – stanowi postawę wystąpienia przeciwko Skarbowi

Państwa z powództwem o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem sądowym, która już realnie wystąpiła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jc