Postanowienie SN z 17 kwietnia 2009 r., III CNP 2/09

Wydany

17 kwietnia 2009 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa H. F. przeciwko A. I. i in., przy interwencji ubocznej Gminy Miejskiej K. po stronie powoda o eksmisję, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2009 r., na skutek skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 października 2007 r., odrzuca skargę.

Skład

SSN Marian Kocon

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie pozwanych […], od postanowienia Sądu Rejonowego, w sprawie z powództwa H. F., o eksmisję.

Pozwani wnieśli skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądali stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Tymczasem w skardze pozwanych brak jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanych nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

jz