Uzasadnienie
Pozwani wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 maja 2014 r., wskazując, że skutkuje on realnym zagrożeniem wyrządzenia niepowetowanej szkody w postaci utraty przez pozwanych prawa do dysponowania lokalem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że szkoda, która jest przesłanką dopuszczalności skargi (4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), musi być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, „Izba Cywilna” 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52); nie wystarczy zagrożenie wystąpieniem szkody lub jej prawdopodobieństwo.
Skarżący nie uprawdopodobnili szkody, a przeciwnie, stwierdzili tylko, że „powstało realne zagrożenie wyrządzenia szkody w ich majątku”, co nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Nie wskazano także, z którym przepisem zaskarżony wyrok jest niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).