Uzasadnienie
Skarga pozwanej A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 30 stycznia 2013 r. została oparta na podstawie naruszenia art. 71 w zw. z art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać ogólnym wymaganiom pisma procesowego oraz szczególnym, konstrukcyjnym wymaganiom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c.
Niespełnienie któregokolwiek z wymagań konstrukcyjnych określonych w tym przepisie prowadzi do odrzucenia skargi przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Do wymagań tych należy między innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.) oraz wykazanie, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest wymaganiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego - w ramach przytoczenia podstaw skargi - przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, nie spełnia jednocześnie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
W rozpoznawanej skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny jak również nie wykazano, że jego wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Tym samym nie zostały spełnione wymagania konstrukcyjne skargi przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. i z tych względów podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jw