Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 kwietnia 2011 r.
Wyrok Sądu Okręgowego […] zaskarżyli skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Pozwani w skardze nie uprawdopodobnili poniesienia szkody na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia. Wymaganie to powinno być spełnione w formie odrębnego, samodzielnego elementu skargi, nie jest zatem wystarczające samo odniesienie się do ogólnego uzasadnienia skargi, które zresztą i tak nie zawiera opisu szkody, jej rodzaju, rozmiaru i związku przyczynowego między powstaniem szkody a wydaniem zaskarżonego orzeczenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym rozstrzygnięto na podstawie art. 98 w związku z art. 42412 i art. 391 § 1 k.p.c. es